Uzasadnienie
I
Zarządzeniem objętym zażaleniem Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. odmówił W. S. umorzenia należności sądowej w kwocie 100 zł z tytułu nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia.
W uzasadnieniu zarządzenia podano, że pismem z dnia 13 marca 2011 r. W. S. wystąpił o zwolnienie z uiszczenia opłaty kancelaryjnej podając, że w chwili obecnej nie jest w stanie jej uiścić bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla rodziny i siebie samego. Powyższe pismo zostało potraktowane jako wniosek o umorzenie opłaty kancelaryjnej.
Wobec tego, że oświadczenie zawarte we wniosku było niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych dłużnika, zarządzeniem z 23 marca 2011 r. wezwano wnioskodawcę do udzielenia dodatkowych informacji oraz złożenia określonych dokumentów w terminie 7 dni pod rygorem ujemnych skutków procesowych. Wezwanie zostało doręczone 4 kwietnia 2011 r.
W zakreślonym terminie wnioskodawca nie złożył wymaganych dokumentów zgodnie z powyższym zarządzeniem.
Uzasadniając odmowę umorzenia należności podano, że oświadczenia zawarte we wniosku dłużnika z 14 marca 2011 r., były niewystarczające do oceny, czy nie jest on w stanie uiścić należności, a ściągnięcie tej należności w drodze egzekucji spowodowałoby dla dłużnika lub jego rodziny nadmierne obciążenie majątkowe lub inne ciężkie skutki. Dlatego też niezbędne okazało się wezwanie dłużnika do nadesłania dokumentów i złożenia oświadczeń pozwalających na ocenę jego sytuacji majątkowej. W związku z faktem, że wezwanie nie zostało przez wnioskodawcę wykonane w zakreślonym terminie, uznano, iż nie wykazał on przesłanek umożliwiających umorzenie należności sądowych. Nienadesłanie stosownych oświadczeń i dokumentów wykluczało dokonanie oceny, czy zaistniały przesłanki uprawniające do umorzenia należności sądowych.
II
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie domagając się jego uchylenia oraz uwzględnienia wniosku o umorzenie należności sądowej. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucił naruszenie art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu podał, że jest on w trudnej sytuacji w związku ze światowym kryzysem.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 229 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., należności z tytułu nieuiszczonych kosztów sądowych oraz grzywien orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym, z wyjątkiem grzywny, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., mogą być umorzone lub zapłata tej należności może być odroczona albo rozłożona na raty, jeżeli jej ściągnięcie byłoby połączone z niewspółmiernymi trudnościami lub groziłoby dłużnikowi zbyt ciężkimi skutkami.
Stosownie do treści § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania i rozkładania na raty oraz cofania odroczenia lub rozłożenia na raty nieuiszczonych należności sądowych orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym (Dz. U. nr 221, poz. 2194), należności sądowe mogą być umorzone na wniosek dłużnika w części lub w całości, jeżeli dłużnik wykaże, że z uwagi na swoją sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów nie jest w stanie ich uiścić, a ściągnięcie należności w drodze egzekucji spowodowałoby dla dłużnika lub jego rodziny nadmierne obciążenie majątkowe lub inne ciężkie skutki.
Jeżeli oświadczenie dłużnika zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jego rzeczywistych możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, dłużnik jest obowiązany złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, uzupełniające oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jego stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego oraz inne, które organ wzywający uzna za niezbędne w danej sprawie (§ 7 ust. 3 powyższego rozporządzenia).
W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca nie zastosował się do wezwania i nie złożył dokumentów, które umożliwiłyby ocenę, czy spełnia on przesłanki przewidziane w § 3 rozporządzenia, zatem zasadnie odmówiono mu umorzenia należności sądowej. W związku z brakiem informacji o aktualnym stanie majątkowym wnioskodawcy niemożliwe było podjęcie odmiennego rozstrzygnięcia.
Odnosząc się do przedstawionego w zażaleniu stanowiska skarżącego, zgodnie z którym "Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wydając zarządzenie dokonał błędnej oceny nie znając sytuacji większej części społeczeństwa" należy wskazać, że umorzenie należności sądowej możliwe jest jedynie po dokonaniu analizy sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Nie mają przy tym znaczenia podnoszone przez skarżącego okoliczności takie jak kryzys światowy, czy sytuacja większej części społeczeństwa. W. S. nie nadsyłając dokumentów, o których przedłożenie został wezwany zarządzeniem z 23 marca 2011 r., uniemożliwił dokonanie oceny jego sytuacji majątkowej, co uzasadniało odmowę umorzenia należności sądowej.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.