Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 stycznia 2024 r. Ł. B. złożył skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 grudnia 2023 r. nr BP.501.2201.2022.0993.WA7.488233 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Skargę na powyższą decyzję złożył także pismem z dnia 30 grudnia 2023 r. Obydwie skargi oparto na innych zarzutach.
Pismem z dnia 20 marca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez osobiste podpisanie skargi z dnia 3 stycznia 2024 r. lub nadesłanie odpisu skargi własnoręcznie podpisanego - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie do usunięcia ww. braku formalnego skargi zostało doręczone skarżącemu dnia 25 marca 2024 r. W zakreślonym terminie skarżący przesłał Sądowi skargę, która w swej treści odpowiadała jednak złożonej wcześniej skardze z dnia 30 grudnia 2023 r. W przesłanej skardze zmieniono jedynie jej datę na 3 stycznia 2024 r.
Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2024 r. sygn. VIII SA/Wa 146/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę i zasądził zwrot wpisu od skargi.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżący odpowiadając na wezwanie Sądu, w istocie nadesłał inne pismo, aniżeli to, do którego był wzywany. Tym samym nie można było zdaniem Sądu I instancji uznać, że skarżący prawidłowo wykonał wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, ponieważ pomimo upływu siedmiodniowego ustawowego terminu nie podpisał skargi z dnia 3 stycznia 2024 r. nadanej dnia 4 stycznia 2024 r., ani nie nadesłał odpisu skargi podpisanego własnoręcznie. Mając na uwadze powyższe Sąd I instancji, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") skargę odrzucił.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, oświadczając, że pisma nadesłane do sądu z różnymi datami to jedno i to samo pismo z omyłkowo poprawioną datą. Zdaniem skarżącego inna data w tej sprawie nie zmienia, gdyż sygnatura sprawy i treść pisma jest najważniejsza.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Jakkolwiek przedmiotowe zażalenie nie zawiera wniosku o zmianę, bądź uchylenie postanowienia, to jednak nie stanowi to przeszkody do jego merytorycznego rozpoznania. Podzielić należy w tej mierze stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że tego rodzaju brak nie czyni niemożliwym merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. I OZ 111/15 oraz z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. II GSK 267/24).
Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie i w prawidłowej procedurze wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi z dnia 3 stycznia 2024 r. Sąd I instancji trafnie przyjął, że tylko ta skarga może być przedmiotem rozpoznania, gdyż została wniesiona w odpowiednim terminie. Natomiast skarga datowana na dzień 30 grudnia 2023 r. została wniesiona po upływie terminu do zaskarżenia decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 grudnia 2023r.
Sąd I instancji prawidłowo uznał także, że skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi z dnia 3 stycznia 2024 r. gdyż w odpowiedzi na skargę nadesłano pismo nieodpowiadające w swojej treści tej skardze. Sąd zasadnie uznał, że nie jest to skarga, do której uzupełnienia zobowiązał skarżącego. Błędne natomiast jest twierdzenie skarżącego zawarte w zażaleniu, że "pisma nadesłane do sądu z różnymi datami to jest jedno i to samo pismo", gdyż z prostego porównania treści skargi z dnia 3 stycznia 2024 r. i pisma, które na wezwanie Sądu przysłano wynika, że nie są one tożsame.
W świetle przedstawionych argumentów, nie było podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie jest niezgodne z prawem.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.