Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 271/11 odmówił J. S. wstrzymania wykonania postanowienia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że Skarżący nie uprawdopodobnił, że egzekucja zaskarżonego aktu w całości lub w części spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia uniemożliwił Sądowi I instancji jego merytoryczną ocenę i spowodował nieuwzględnienie wniosku.
Na powyższe postanowienie J. S. wniósł zażalenie, w którym zarzucił Sądowi I instancji błędne ustalenie, że Skarżący nie uzasadnił w skardze rzeczowo swojego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Finansów, w sytuacji gdy w skardze wskazywał na ciężką sytuację rodzinną i majątkową oraz że jedynym źródłem utrzymania jest zasiłek chorobowy. Ponadto Skarżący zarzucił naruszenie art. 49 p.p.s.a., gdyż po stwierdzeniu braków formalnych Sąd miał obowiązek wezwać stronę o uzupełnienie treści lub poprawienie sformułowań zawartych w skardze oraz pominięcie dowodów zgromadzonych w sprawie dotyczących trudnej sytuacji bytowej Skarżącego.
Z wymienionych powodów J. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia Ministra Finansów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest uzasadnione i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez ich organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z treści powyższego przepisu wynika, że na stronie spoczywa obowiązek wykazania okoliczności, które uzasadniałyby, że wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności pogorszy nieodwracalnie jej sytuację materialną lub poniesie z tego tytułu szkodę.
Zatem to strona powinna przedstawić we wniosku fakty i dowody, którą przekonałyby Sąd o zastosowaniu tej ochrony tymczasowej. Nie można przyjąć, że w sytuacji, gdy Skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 36/11). Zatem sam wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności nie jest wystarczający. Konieczne jest poparcie tego żądania okolicznościami, które pozwalałyby sądowi wywieść, że w konkretnym przypadku zastosowanie tej instytucji procesowej jest celowe i uzasadnione.
W rozpoznawanej sprawie J. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Ministra Finansów w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podając, że jest w trudnej sytuacji rodzinnej i majątkowej, sam prowadzi gospodarstwo rolne i cierpi przewlekle na chorobę kręgosłupa oraz utrzymuje się z zasiłku chorobowego. Na potwierdzenie tych faktów, nie dołączył jednak do pisma żadnych dokumentów, które miałyby znaczenie dowodowe dla sądu. Sąd I instancji nie dysponował więc żadnymi dowodami i dlatego nie mógł stwierdzić, czy po stronie Skarżącego występują przesłanki, określone w art. 61 § 3 p.p.s.a warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W tej sytuacji Sąd I instancji był więc zobowiązany oddalić wniosek Skarżącego jako nieuzasadniony.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.