Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 6 lutego 2013 r. o sygn. akt I SA/Gd 1410/12 uwzględnił skargę A. G., (dalej skarżący) na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z 3 października 2012 r. nr [...] odmawiającą przyznania płatności bezpośrednich na 2009 rok i w pkt 1 uchylił zaskarżony akt, w pkt 2 określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, w pkt 3 zasądził od organu na rzecz skarżącego 457 zł kosztów postępowania.
A. G. wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania:
- - art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) poprzez błędne zastosowanie w zawisłej sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna z tytułu płatności do gruntów rolnych skarżącego za 2009 r., której przyznania odmówiły organy I i II instancji
- - §14 ust. 2 pkt 1lit a w związku z § 6 rozporządzenia wskutek ich niezastosowania, w sprawie w której przedmiot zaskarżenia stanowi należność pieniężną
W uzasadnieniu zażalenia skarżący zaznaczył, że przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna - kwota płatności do gruntów rolnych za 2009 r. Skarżący wyjaśnił, że ubiegał się o jednolitą płatność obszarową do działek o łącznej powierzchni 13,28 ha. Kwota należności będącej podstawą wyliczenia wynagrodzenia pełnomocnika stanowi iloczyn stawki jednolitej płatności obszarowej w 2009 r. (506,98 zł - § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 listopada 2009 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2009 r. Dz. U. Nr 188, poz. 1462) i obszaru zadeklarowanych przez skarżącego działek -13,28 ha (506,98 x13,28 ha=6.732,69 zł).
W związku z tym, że wartość przedmiotu sporu stanowiła 6.732,69 zł, wysokość wynagrodzenia, jaką należało zasądzić na rzecz pełnomocnika powinna była wynieść 1.200,00 zł (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 4 rozporządzenia). W tej sytuacji Sąd powinien był zasądzić na rzecz skarżącego tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego kwotę 1.417,00 zł.
Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania w prawidłowej wysokości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność lub dopuścił się bezczynności zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego była decyzja Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej ARiMR) z 3 października 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. G., którą odmówiono skarżącemu przyznania płatności bezpośrednich na 2009 r. W decyzji tej organ pierwszej instancji zawarł rozstrzygnięcie odmawiające przyznania A. G. płatności za 2009 r. W uzasadnieniu decyzji brak jest jakiejkolwiek wzmianki o wysokości płatności, której przyznania odmówiono skarżącemu. Organ wyjaśnił jedynie, że powodem negatywnego rozpatrzenia wniosku skarżącego był brak zgody rolnika na przeprowadzenie kontroli w jego gospodarstwie, co stanowiło w świetle przepisów prawa okoliczność powodującą odrzucenie wniosku skarżącego. Zaskarżona decyzja dotyczyła więc odmowy przyznania skarżącemu określonego uprawnienia – płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za 2009 r. a nie, jak podnosi skarżący, odmowy świadczenia pieniężnego w konkretnej wysokości. W związku z tym, że zaskarżona decyzja nie dotyczyła należności pieniężnej, w skardze nie została wskazana wartość przedmiotu zaskarżenia a od skargi pobrano wpis stały.
. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. nie mógł orzec o zwrocie kosztów z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości, obliczonej według stawek obowiązujących w sprawach o należność pieniężną. Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie jednak nie wyższe niż stawki określone w odrębnych przepisach. Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) stawka minimalna wynagrodzenia radcy prawnego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest wartość pieniężna, jest obliczana na podstawie § 6 rozporządzenia określającego minimalne stawki w ustalonych widełkach kwotowych.
Z kolei w myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia w sprawach innego rodzaju, a zatem w sprawach ze skarg na decyzje dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz odmowy ich przyznania, stawka minimalna wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym wynosi 240 złotych. Sąd pierwszej instancji orzekając o kosztach postępowania w punkcie 3 wyroku, w tym o wynagrodzeniu radcy prawnego prawidłowo uwzględnił stawkę określoną w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, opłatę uiszczoną od pełnomocnictwa (17 złotych) oraz wysokość wpisu stałego od skargi (200 złotych).
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji