Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 listopada 2009 r. sygn. akt III SA/Gd 26/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wniosek M. K. z dnia 28 września 2009 r. o przyznanie prawa pomocy złożony w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, pozostawił bez rozpoznania.
Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach faktycznych sprawy.
Zarządzeniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 10 listopada 2009 r. pozostawiono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 28 września 2009 r. bez rozpoznania z uwagi na fakt, iż nie uzupełniono braków wniosku zawartego w urzędowym formularzu PPF.
W dniu 26 listopada 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. wpłynął sprzeciw, w którym wnioskodawca wniósł o uchylenie zarządzenia i przyznanie prawa pomocy.
Sąd I instancji pozostawiając wniosek bez rozpoznania stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie oczywistym jest, że wnioskodawca pomimo stosownego wezwania oraz pouczenia nie uzupełnił braków wniosku zawartego w urzędowym formularzu PPF.
Zażalenie na postanowienie WSA w G. z dnia 30 listopada 2009 r. sygn. akt III SA/Gd 26/09 wniósł M. K., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Na podstawie art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Dokonując kontroli instancyjnej orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do art. 174 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje oceny, czy przy wydawaniu rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji naruszył prawo przez uchybienie przepisom prawa materialnego lub prawa procesowego.
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż zarządzeniem z dnia 20 października 2009 r., doręczonym w dniu 26 października 2009 r., wnioskodawca został wezwany – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania – do uzupełnienia zgodnie z pouczeniem zawartym w treści formularza PPF, następujących braków formalnych: wskazania informacji o przedmiocie zaskarżenia (rubryki 3.1, 3.2, 3.3, 3.4, 3.5, 3.6 formularza PPF), zakresu żądania przyznania prawa pomocy (rubryka 4 formularza PPF) oraz stanu rodzinnego (rubryka 6 formularza PPF). W piśmie procesowym z dnia 21 października 2009 r. wnioskodawca wskazał, iż wnosi o ustanowienie pełnomocnika z urzędu oraz zwolnienie od kosztów sądowych. Pomimo upływu siedmiodniowego terminu wnioskodawca nie uzupełnił jednak pozostałych braków wniosku wskazanych w zarządzeniu z dnia 20 października 2009 r.
W związku z powyższym należy stwierdzić, iż Sąd I instancji przedstawiając motywy podjętego rozstrzygnięcia trafnie wskazał na treść i konsekwencje wynikające z dyspozycji art. 257 p.p.s.a. W myśl tegoż artykułu wniosek o przyznanie prawa pomocy, którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie pozostawia się bez rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.