Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2019 r., odrzucił skargę E. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2019 r., w przedmiocie zwolnienia z funkcji biegłego sądowego.
W motywach postanowienia Sąd I instancji wskazał, że wymieniona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 19 marca 2019 r. W ramach doręczenia stronę prawidłowo pouczono o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, który to termin upływał skutecznie z dniem 18 kwietnia 2019 r.
Strona skargę wniosła w dniu 19 kwietnia 2019 r.
W takim stanie Sąd I instancji stwierdzi, że skarga wniesiona została z uchybienie terminu do dokonania tej czynności, wobec czego, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), podlegała odrzuceniu.
E. K. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu I instancji, wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na zaskarżone postanowienie jego rozpatrzenie oraz o orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych.
Minister Sprawiedliwości, w odpowiedzi na zażalenie, wniósł o jego oddalenie i nieuwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.
Jak wynika z analizy akt przedmiotowej sprawy, co słusznie wskazał Sąd I instancji, wymieniona decyzja Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie zwolnienia z funkcji biegłego sądowego, została doręczona skarżącemu w dniu 19 marca 2019 r. Skuteczny termin do wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie upływała zatem z dniem 18 kwietnia 2019 r. Wniesienie skargi w dniu 19 kwietnia 2019 r., oznaczało, w świetle powołanego art. 53 § 1 p.p.s.a., iż skarżący dokonał tej czynności z uchybieniem terminu.
Taki stan sprawy powodował obligatoryjne zastosowanie przez Sąd I instancji, art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Zauważyć przy tym należy, że wraz z wniesioną skargą strona nie złożyła wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania tej czynności.
Zawarty w tym przedmiocie w zażaleniu wniosek (wadliwie formułowany jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia) uznać należy natomiast za niezasadny jak i spóźniony.
Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jak wynika z argumentacji podniesionej w motywach zażalenia, w ramach której pełnomocnik skarżącego nie kwestionuje faktu uchybienia terminowi, przyczyna uchybienia terminu ustała z dniem 18 kwietnia 2019 r., co wynika z nadesłanego zaświadczenia lekarskiego.
Wobec tego, mając na uwadze termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu określonego w powołanym przepisie, termin ten rozpoczął bieg od wynikającego z zaświadczenia lekarskiego dnia, zaś upływał z dniem 25 kwietnia 2019 r. W terminie tym, co wynika z analizy akt sprawy, strona ani jej pełnomocnik nie złożyli wniosku w tym przedmiocie, co czyni jego zawarcie dopiero w zażaleniu nieskutecznym.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, nie stwierdzając uchybień w postanowieniu Sądu I instancji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji