Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 stycznia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 3236/16, odmówił L. D. wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.
W skardze na powyższe postanowienie L. D. zawarł wniosek o wstrzymanie jego wykonania podając w uzasadnieniu, że wykonanie zaskarżonego postanowienia stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody dla Skarżącego przez dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego i ściągnięcie należności, mimo że uległy one przedawnieniu.
Sad I instancji motywując odmowę wstrzymania wykonania postanowienia wskazał po pierwsze, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. Zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej odmawia umorzenia postępowania egzekucyjnego i zdaniem Sądu nie nadaje się do wstrzymania. Po drugie WSA zwrócił uwagę, że wniosek został lakonicznie uzasadniony i zawiera się w jednym zdaniu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wskazał, że zapłata kwoty określonej w tytule wykonawczym mogłaby być dla niego znacznym utrudnieniem, ponieważ jest on osobą starszą i na chwilę obecną nie ma możliwości podjęcia pracy. W ocenie skarżącego mało precyzyjne jest twierdzenie Sądu, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, (...) które wywołują skutki materialnoprawne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
W niniejszej sprawie WSA odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia stwierdzając, że nie nadaje się ono do wykonania. Poza tym Sąd I instancji wskazał, wniosek o wstrzymanie wykonania został lakonicznie umotywowany.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ochroną tymczasową mogą być objęte wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.).
W orzecznictwie przyjmuje się, że decyzje odmawiające np. umorzenia odsetek czy decyzje o umorzeniu postępowania nie nadają się do wykonania, ponieważ nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne. Taka decyzja nie nakłada na jej adresata żadnych obowiązków i nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej (zob. postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FZ 193/13, postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt II GZ 1111/16).
W rozpoznawanej sprawie skarżący wnosił o wstrzymanie wykonania postanowienia w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zaskarżone postanowienie nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. W związku z powyższym Sąd I instancji zasadnie odmówił wstrzymania jego wykonania.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.