Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim (dalej: "Sąd pierwszej instancji", "WSA") postanowieniem z 12 czerwca 2024 r., odrzucił skargę R. R. (dalej: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "organ") z [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy.
Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzją organ odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2013 r. [...] w sprawie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy kat. B, w związku z niepoddaniem się badaniom lekarskim. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w przewidzianym w art. 44 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") trybie doręczenia subsydiarnego ("doręczenia przez awizo") w dniu 21 lutego 2023 r.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 21 maja 2024 r. sygn. akt
II GZ 218/24 oddalił zażalenie na postanowienie WSA z 28 marca 2024 r. odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Zaskarżonym postanowieniem z 12 czerwca 2024 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 21 lutego 2023 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął zatem swój bieg 22 lutego 2023 r. i upłynął 23 marca 2023 r. Skarga została natomiast nadana 19 grudnia 2023 r., tj. ze znacznym przekroczeniem terminu wyznaczonego w art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a.").
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o zmianę ww. postanowienia oraz merytoryczne rozpatrzenie sprawy prześladowania skarżącego przez urzędników i przywrócenie termin do jej przedstawienia w sądzie lub SKO.
Ponadto wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji SKO z [...] stycznia 2023 r. z powodu nie uwzględnienia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w jego decyzji odwoławczej oraz stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatowego w [...] z [...] lutego 2013 r. nr [...] z powodu wydania tej decyzji bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw albowiem podniesiona w nim argumentacja nie podważa prawidłowości orzeczenia Sądu pierwszej instancji.
Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. i na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę odrzucił. Jak wynika bowiem z akt sprawy zaskarżona decyzja została uznana za skutecznie doręczoną skarżącemu 21 lutego 2023 r. Zatem ustawowy termin do jej zaskarżenia upływał 23 marca 2023 r. Tymczasem skarga została nadana w placówce pocztowej dopiero 19 grudnia 2023 r.
W związku z tym, że WSA postanowieniem z 28 marca 2024 r. wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi odrzucił, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 21 maja 2024 r. sygn. akt II GZ 218/24 utrzymał w mocy to postanowienie, słusznie Sąd pierwszej instancji skargę odrzucił jako spóźnioną.
Odnosząc się do argumentacji skarżącego zawartej w zażaleniu, dotyczącej kwestii uchybienia terminu do wniesienia skargi stwierdzić należy, że mogłaby ona zostać oceniona jedynie w ramach wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi - gdyby wniosek ten nie został odrzucony - a nie niniejszego zażalenia. Z kolei wniosek dotyczący stwierdzenia nieważności wskazanych w zażaleniu decyzji byłby przedmiotem merytorycznego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji gdyby skarga nie została odrzucona, na etapie rozpoznawania zażalenia wniosek ten jest bezprzedmiotowy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.