Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 13 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 548/15 odmówił K. R. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lutego 2015 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobieranych płatności.
Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia:
K. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lutego 2015 r.
W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że zachodzi możliwość powstania w majątku skarżącego niepowetowanej szkody i nieodwracalnych skutków, a wstrzymanie wykonania decyzji podyktowane jest koniecznością ochrony jego interesu prawnego i majątkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie oddalając wniosek wyjaśnił, że K. R. nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wskazał jedynie w sposób ogólny, że wykonanie decyzji narazi go na niekorzystne skutki. Natomiast na poparcie wniosku nie przywołał żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania wobec niego trudnych do odwrócenia skutków. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwił natomiast jego merytoryczną ocenę.
K. R. wniósł zażalenie na postanowienie z 13 maja 2015 r., zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) poprzez jego niezastosowanie pomimo istnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu jedynie ogólnie wskazał, że zapłata powiększonej o odsetki kwoty ponad 8.000 złotych doprowadzi do powstania w jego majątku niepowetowanej szkody materialnej oraz nieodwracalnych skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkowo, sąd może na wniosek skarżącego, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności. Przepis ten przewiduje zamknięty katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co oznacza że sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli poprzez ich wykonanie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla strony.
Skorzystanie z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. np. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206). Ponadto wniosek powinien zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.
Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę –majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04).
Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Jak prawidłowo zauważył Sąd pierwszej instancji twierdzenia K. R. nie zostały poparte żadnymi dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej, co nie pozwoliło na merytoryczną ocenę tego wniosku. Również ogólnikowość zażalenia na postanowienie z 13 maja 2015 r. nie pozwala ocenić, czy w istocie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy wiec uznać, ze ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji została dokonana w prawidłowy sposób, a skarżący nie podważył stanowiska zajętego przez WSA.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji