Uzasadnienie
Skargą z dnia 24 czerwca 2010 r., C. S. I. "J." w G. zaskarżyła decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] odmawiającą udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy.
Wobec powyższego, zarządzeniem z dnia 5 sierpnia 2010 r., wezwano skarżącą Spółdzielnię do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1.000 zł. Jako postawę prawną wskazano art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz § 2 ust. 3 pkt 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).
Zażaleniem C. S. I. "J." w G. zaskarżyła powyższe zarządzenie wnosząc o jego uchylenie w całości. Zarządzeniu zarzucono naruszenie art. 220 § 1 powołanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez jego niewłaściwe zastosowanie wynikające z błędnego ustalenia stanu faktycznego polegającego na nieuwzględnieniu uzasadnionego w skardze wniosku.
W uzasadnieniu podniesiono, że skarga zawierała wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego wynikający z faktu, że skarżąca jest zakładem pracy chronionej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.). Na mocy art. 31 ust. 1 pkt 2 tej ustawy zakład pracy chronionej jest zwolniony z opłat, a skoro opłata za wpis od skargi nie jest opłatą skarbową ani opłatą o charakterze sankcyjnym, które nie podlegają temu zwolnieniu, to zdaniem Skarżącej Sąd nie mógł żądać uiszczenia opłaty od podmiotu zwolnionego na mocy powołanego przepisu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Wnosząca skargę C. S. I. "J." jako zakład pracy chronionej działający w ramach ustawy o rehabilitacji zawodowej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, w treści jej art. 31 ust. 1 pkt 2 upatruje podstawę do nieponoszenia kosztów sądowych związanych z wniesieniem skargi w niniejszej sprawie.
Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. Jakkolwiek treść powołanego powyżej art. 31 ust 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji stanowiący, że prowadzący zakład pracy chronionej w stosunku do tego zakładu zwolniony jest z opłat z wyjątkiem opłaty skarbowej i opłaty o charakterze sankcyjnym, co wskazywałoby również na zwolnienie od opłat sądowych, to taka wykładania jest błędna i prowadziłaby do nieuzasadnionego rozszerzenia pojęcia "opłat" użytego w cytowanym przepisie.
Zwrócić należy uwagę, że już Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 29 października 2003 r., sygn. akt III CZP 69/03 uznał omawiane zwolnienie od opłat za nieobejmujące opłat sądowych. Sąd ten podkreślił, że odrębność i samodzielność systemu kosztów sądowych oraz fakt, iż przepisy dotyczące kosztów sądowych a zawarte w innych aktach prawnych mają charakter szczególny i z tego względu powinny być interpretowane w sposób ścisły. Ponadto wywiódł, że zwolnienie od opłat, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji dotyczy innych należności publicznych niż opłaty sądowe i nie ma ono charakteru szczególnego w stosunku do kosztów sądowych. Podobnie wypowiedział się w zakresie stosowania zwolnienia przewidzianego w ustawie o rehabilitacji do kosztów sądowych Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 4/04. Stwierdził w nim, że regulacja dotycząca ponoszenia kosztów w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zawarta w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest regulacją kompletną.
Wobec dopuszczalności zwolnienia z kosztów sądowych przez inne przepisy, to te inne przepisy muszą mieć charakter szczególny względem przepisów zawartych w powołanej ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powinny zatem zawierać bezpośrednie zwolnienie z obowiązku uiszczania kosztów sądowych, a skoro tak określonego zwolnienia ustawa o rehabilitacji zawodowej nie zawiera to oznacza, iż wyrażone w niej zwolnienie z opłat nie obejmuje zwolnienia od kosztów sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający zażalenie Spółdzielni na zarządzenie wyzywające ją do uiszczenia wpisu od skargi podziela w pełni stanowiska wyrażone w powołanych powyżej orzeczeniach Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec tego uznać należy, że nie ma racji skarżąca wywodząc z treści art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji ustawowe zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych związanych z jej udziałem w postępowaniu przed sądem administracyjnym bądź zainicjowanym, jak w niniejszej sprawie, wniesieniem skargi na decyzję lub czynność organu administracji publicznej.
Konsekwencją powyższego jest, iż skarżąca Spółdzielnia, celem nadania prawidłowego biegu sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zobowiązana jest do uiszczenia wpisu od złożonej skargi w prawidłowo ustalonej, zarządzeniem z dnia 5 sierpnia 2010 r., wysokości.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.