Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 października 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1937/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę F. z siedzibą w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Sąd I instancji podał w uzasadnieniu, że skarżąca wniosła skargę, od której nie uiściła należnego wpisu. W związku z tym Sąd, pod rygorem odrzucenia skargi, wezwał pełnomocnika skarżącej do uiszczenia, w terminie 7 dni, należnego wpisu. Wezwanie w przedmiocie kosztów zostało pełnomocnikowi skarżącej doręczone skutecznie w dniu 4 października 2019 r., zatem termin na jego wykonanie upłynął 11 października 2019 r. Z akt sprawy wynika, że do chwili obecnej nie został uiszczony należny wpis od skargi, wobec czego skarga podlega odrzuceniu.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca wnosząc o jego uchylenie w całości.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2018 r., poz. 1302 - dalej p.p.s.a.) polegające na wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi jako nieopłaconej, w oparciu o błędne uznanie, że wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego zostało doręczone skutecznie pełnomocnikowi 4 października 2019 r., podczas gdy przesyłka zawierająca ww. wezwanie nie została doręczona ani pełnomocnikowi ani innej upoważnionej przez niego osobie, a więc nie doszło do jej skutecznego doręczenia w rozumieniu art. 72 § 2 p.p.s.a.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że jej pełnomocnik prowadzi jednoosobową kancelarię adwokacką i nie zatrudnia żadnego pracownika. Zatem pismo odebrała osoba do tego nieupoważniona (ani w sposób wyraźny ani w sposób dorozumiany).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kwestionuje skuteczność doręczenia ustanowionemu pełnomocnikowi przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi. W tym kontekście podnosi, że przesyłka zawierająca ww. wezwanie nie została doręczona ani pełnomocnikowi ani innej upoważnionej przez niego osobie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę z uwagi na brak uiszczenia wpisu sądowego.
Z akt sprawy wynika, że wykonując zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2019 r. - wysłano na adres pełnomocnika skarżącej wezwanie do uiszczenia, w terminie 7 dni, należnego wpisu - pod rygorem odrzucenia skargi. Z dokumentu potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że odebrano ją 4 października 2019 r. Dokument ten zawiera podpis odbiorcy oraz adnotację doręczającego, że przesyłkę doręczono upoważnionemu pracownikowi – E. W. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być wzruszone, jednak podejmując próbę dokonania tego, należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi, a co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywające (zob. postanowienie NSA z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt II FZ 203/19).
Skarżąca nie wykazała zaś, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Pełnomocnik skarżącej, poza własnym zaprzeczeniem, nie przedstawia żadnych środków dowodowych pozwalających na podważenie domniemania wynikającego z ww. dokumentu.
Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że przesyłkę odebrała osoba nieupoważniona, jak wywodzi pełnomocnik strony, tym bardziej że doręczenie nastąpiło na adres wskazany przez pełnomocnika. Obalenie wskazanego domniemania nie może bowiem nastąpić jedynie w oparciu o oświadczenie pełnomocnika, że osoba która pokwitowała odbiór przesyłki nie pracuje w Kancelarii (zob. postanowienia NSA z dnia: 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt I GSK 1091/19; 3 grudnia 2014 r., sygn. akt I FZ 460/14).
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.