Postanowienie NSA z 26 września 2012 r., II GZ 331/12

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 26 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P.Ż. – P.C.P.R. w Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2012 r.; sygn. akt V SA/Wa 1423/12 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi P.Ż. – P.C.P.R. w Ż. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] kwietnia 2012 r.; znak: [...] w przedmiocie umorzenia należności tytułem wykorzystywania środków dofinansowania ze środków unijnych w sposób niezgodny z procedurami postanawia: oddalić zażalenie

Skład

sędzia NSA Urszula Raczkiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1423/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi P.Ż. – P.C.P.R. w Ż. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy umorzenia należności tytułem wykorzystywania środków dofinansowania ze środków unijnych w sposób niezgodny z procedurami postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wskazał, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Jednocześnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona decyzja Ministra Rozwoju Regionalnego nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków, które mogłyby zostać wykonane. W związku z tym, zdaniem Sądu I instancji, w tym przypadku występuje brak przymiotu wykonalności, co uniemożliwia udzielenie ochrony tymczasowej.

Pismem z dnia 6 sierpnia 2012 r. P.Ż. – P.C.P.R. w Ż. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie, ponowne rozpatrzenie sprawy, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że sytuacja finansowa P.Ż. jest bardzo trudna, ponieważ wskaźnik zadłużenia na dzień [...] lipca 2012 r. wynosi 59,5% wobec maksymalnego dopuszczalnego poziomu 60%. Zdaniem skarżącego powoduje to, że każde dodatkowe zobowiązanie zaciągnięte po jego stronie będzie niemożliwe do uregulowania. W związku z tym, w przekonaniu strony, konsekwencje egzekucji kwoty 52.813,94 zł mogą być trudne do odwrócenia. Będą one bowiem skutkować utratą możliwości pokrywania kosztów realizacji zadań P.C.P.R. oraz koniecznością zwolnień jego pracowników.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wskazał bowiem Sąd I instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (zob. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, wyd. 4, Warszawa 2012, s. 226). Przymiot wykonalności zaś przysługuje wyłącznie decyzjom, które przyznają stronie uprawnienia lub nakładają na nią obowiązki, a zatem – wywierają skutki materialnoprawne. Zaskarżona decyzja zaś nie rodzi takich konsekwencji. Przemawia za tym w szczególności odmowny charakter jej rozstrzygnięcia. Co do zasady bowiem wstrzymaniu wykonania nie podlegają akty lub czynności odmowne (por. Z. Kmieciak, Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, "Państwo i Prawo" 2003, nr 5, s. 23).

W tym kontekście trzeba zauważyć, że w istocie obowiązek zapłaty należności w kwocie 52.813,94 zł, którego realizację skarżący chce odsunąć w czasie na okres prowadzenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w przedmiocie kontroli decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], nie wynika z tego aktu, ale z ostatecznej decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] stycznia 2011 r. nakładającej na P.Ź. obowiązek zwrotu środków dofinansowania w wysokości 52.813,94 zł. Nie jest ona jednak objęta przedmiotem wniesionej do NSA skargi i w związku z tym rozważenie wstrzymania jej wykonania pozostaje poza kompetencją sądu.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i orzekł jak w sentencji.