Postanowienie NSA z 30 sierpnia 2022 r., II GZ 331/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 30 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. Sp. z o.o. w likwidacji w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 34/22 w zakresie odrzucenia skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w likwidacji w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 9 listopada 2021 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Gabriela Jyż przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 30 maja 2022 r., odrzucił skargę S. Sp. z o.o. w likwidacji w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 9 listopada 2021 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Sąd I instancji wskazał, że w związku z wniesioną skargą, zarządzeniem z dnia 21 lutego 2022 r., wezwano likwidatora spółki do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 400 zł oraz jednocześnie został on pouczony, że niewykonanie powyższego wezwania w terminie siedmiodniowym spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie zostało odebrane przez upoważnionego pracownika strony w dniu 2 marca 2022 r.

W dniu 10 marca 2022 r., dzień po terminie do uiszczenia wpisu, skarżąca złożyła wniosek o zwolnienie jej z kosztów sądowych. Wniosek te został oddalony postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2022 r.

Sąd wskazał, że z informacji na dzień 30 maja 2022 r., udzielonej przez pracownika Oddziału Finansowo – Budżetowego WSA w Szczecinie wynikało, że w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych brak było wpłaty do niniejszej sprawy.

W takim stanie sprawy, Sąd I instancji przywołując art. 220 § 1 oraz art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że skuteczny termin uiszczenia opłaty od skargi mijał z dniem 9 marca 2022 r., zaś złożony po tym terminie wniosek o przyznanie stronie prawa pomocy nie miał wpływu na obowiązek uiszczenia wpisu w terminie, wobec czego skargę należało odrzucić.

S. Sp. z o.o. w likwidacji w P., zażaleniem zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie art. 220 § 1, 2 i 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie przez Sąd skargi z powodu jej nieopłacenia w terminie, w tym poprzez złożenie po terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z obowiązku wniesienia opłaty sądowej, a w konsekwencji odrzucenie skargi.

Podnosząc ten zarzut strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie podlega oddaleniu, albowiem nie podważa prawidłowości postanowienia Sądu I instancji.

Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje, co słusznie stwierdził Sąd I instancji i co stało się podstawą zastosowania powołanego przepisu, że skarżąca spółka wezwana została zarządzeniem z dnia 21 lutego 2022 r. do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi. Co również wynika z treści dokumentów pomieszczonych w aktach sprawy strona nie uiściła należnego spisu od skargi w terminie wynikającym z daty doręczenia jej wezwania do dokonania tej czynności, który upływał jak słusznie stwierdził Sąd I instancji w dniu 9 marca 2022 r.

Okoliczność ta skutkowała obligatoryjnym odrzuceniem przez Sąd I instancji skargi zgodnie z przywołanym art. 220 § 3 p.p.s.a.

Prawidłowości zaskarżonego orzeczenia nie podważa fakt złożenia przez spółkę wniosku o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, albowiem jak słusznie zauważył Sąd I instancji, wniosek ten został złożony w dniu następnym po upływie terminu do skutecznego uiszczenia wpisu zatem nawet przy pozytywnym dla strony orzeczeniu w tym przedmiocie nie negowałoby ono istniejącego już obowiązku wniesienia stosownej opłaty sądowej.

Błędnie przy tym wywodzi autor skargi kasacyjnej, że spółka "pismo wzywające do uiszczenia wpisu sądowego odebrała dnia 4 marca 2022 r.". Jak bowiem wynika z informacji uwidocznionych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia rzeczonego wpisu wraz z pouczeniem, przesyłka ta została odebrana przez upoważnionego pracownika spółki w dniu 2 marca 2022 r. (k: 27 akt sprawy), co czyni niewadliwymi ustalenia Sądu I instancji, tak w zakresie uchybienia terminu do uiszczenia wpisu, jak i wpływ wniosku strony w przedmiocie przyznania jej prawa pomocy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.