Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3802/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił wniosek J. K. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że ww. zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 29 sierpnia 2014 r., natomiast skarga na tę decyzję została nadana u operatora pocztowego w dniu 30 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 31 grudnia 2014 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę. Orzeczenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 8 stycznia 2015 r.
W dniu 9 lutego 2015 r. r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uzasadniając odrzucenie wniosku na podstawie art. 88 p.p.s.a., wskazał, że skoro w dniu 8 stycznia 2015 r. skarżący powziął informację, że nie dochował terminu do złożenia skargi, od tego dnia należy liczyć siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Termin ten upłynął w dniu 15 stycznia 2015 r., a skarżący złożył wniosek w dniu 9 lutego 2015 r., zatem po upływie terminu.
Zażalenie na to postanowienie wniósł J. K., zarzucając mu naruszenie art. 87 § 1 p.p.s.a. przez przyjęcie, że dniem ustania przyczyny do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi był dzień odebrania postanowienia o odrzuceniu skargi, a także art. 6 w zw. z art. 88 p.p.s.a. przez brak pouczenia o terminie i prawie do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie, jako nieusprawiedliwione podlega oddaleniu.
Przedmiotem zaskarżonego postanowienia jest odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest kontrola zgodności tego postanowienia z prawem.
Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym (art. 88 p.p.s.a.).
Nie budzi wątpliwości NSA, że to najpóźniej w dniu doręczenia skarżącemu postanowienia o odrzuceniu jego skargi dowiedział się on o tym, że jego skarga została złożona po terminie. Prawidłowo Sąd I instancji przyjął, że miało to miejsce w dniu 8 stycznia 2015 r. – wynika to bowiem jednoznacznie z dowodu doręczenia skarżącemu przesyłki zawierającej postanowienie z dnia 31 grudnia 2014 r. (k. 24 akt WSA). Z potwierdzenia tego wynika również, że przesyłkę odebrał skarżący osobiście. Upływ siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi prawidłowo został przez Sąd I instancji ustalony na dzień 15 stycznia 2015 r. Stąd złożenie opisanego wniosku w dniu 9 lutego 2015 r. należało uznać za spóźnione a sam wniosek odrzucić na podstawie art. 88 p.p.s.a., co też Sąd I instancji uczynił.
Legalność postanowienia WSA w W. nie budzi zatem wątpliwości Sądu kasacyjnego.
Skarżący podnosi, że przyczyną uchybienia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jest jego brak wiedzy o terminach ustawą przewidzianych do dokonania tych czynności.
Odnosząc się do tego zarzutu trzeba stwierdzić, że zgodnie z art. 6 p.p.s.a., sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Nie oznacza to jednak, że sąd jest zobowiązany do szczegółowego instruowania strony co do wszelkich możliwych jej zachowań. Sąd nie ma obowiązku przewidywać zamiarów i potrzeb stron występujących w postępowaniu i zawiadamiać ich o każdym możliwym rodzaju czynności, którą strona może podjąć lub której może żądać w konkretnej sytuacji (tak: postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II OZ 568/1). W szczególności skarżący nie może wymagać od sądu, aby ten zakładał z góry, że nie dopełni on spoczywającego na nim obowiązku w wyznaczonym terminie (por. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 741/14).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.