Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wr 202/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odmówił "G." Spółce z o.o. w B. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez tę spółkę decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier automatach.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w uzasadnieniu wniosku "G." Sp. z o.o. (dalej: skarżąca) wskazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla jej dalszego bytu gospodarczego i wiązać się będzie ze znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Podkreśliła, że aktualnie toczy się wobec niej szereg postępowań o cofnięcie rejestracji, które to postępowania łączą się również z nakładaniem kar pieniężnych. Spółka wymieniła numery toczących się spraw dotyczących cofnięcia rejestracji (w sumie 27 spraw).
Dodatkowo zauważyła, że zapłata kwoty 12.000 zł, która stanowi wymierzoną przez organ w postępowaniu karę, nie spowoduje co prawda znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., to jednak, traktując ją zbiorczo wraz ze wszystkimi innymi karami wymierzonymi dotychczas może stanowić znaczną szkodę. Skarżąca podniosła też, że działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych stanowi jej główne i obecnie bardzo ograniczone źródło dochodów, co w połączeniu z ilością spraw, w których nałożono na spółkę kary pieniężne, grozi jej realną możliwością ogłoszenia upadłości i likwidacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie stwierdził przede wszystkim, że skarżąca bardzo lakonicznie uzasadniła wniosek, nie przedstawiając żadnych dowodów obrazujących jej aktualną sytuację majątkową i ewentualny wpływ na nią wykonania zaskarżonej decyzji, co mogłoby umożliwić określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w przepisie art. 63 § 1 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła spółka zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca powtórzyła argumentację przedstawioną we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Dodatkowo przedłożyła dokumentację dotyczącą innych postępowań administracyjnych, w których jest stroną oraz dokumentację księgową.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony o zaistnieniu takich okoliczności. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na uznanie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W ocenie NSA - wbrew zarzutom zażalenia - Sąd I instancji trafnie stwierdził, że spółka, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku ograniczyła się bowiem do twierdzeń dotyczących ilości postępowań prowadzonych wobec niej w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatów oraz potencjalnej wysokości kar pieniężnych nałożonych w wyniku tych postępowań; wskazała też na ograniczone źródła dochodu. Powyższe miałoby uzasadniać - w ocenie skarżącej -niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sama ilość kar pieniężnych grożących i wymierzonych spółce nie uzasadnia jeszcze wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Argumenty te są zbyt ogólnikowe, nie znajdują oparcia w materiałach sprawy i tym samym nie dawały podstaw do stwierdzenia, że zachodzą przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej, o której mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Za prawidłowe uznać należy stanowisko Sądu I instancji, że skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji nie wskazała żadnych dowodów dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej.
W ocenie Sądu, skutki finansowe zaskarżonej decyzji (kara w wysokości 12.000 zł), nawet przy uwzględnieniu innych prowadzonych wobec skarżącej postępowań, nie mogą w oderwaniu od oceny jej sytuacji majątkowej i finansowej, stanowić samoistnej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego postanowienie Sądu I instancji należy uznać za prawidłowe.
Podkreślić należy, iż podnoszone dopiero w zażaleniu okoliczności nie podważają trafności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skoro bowiem skarżąca na etapie postępowania przed WSA we W. nie wykazała zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., to nie można uznać, że Sąd I instancji w tych okolicznościach, odmawiając wstrzymania wykonania decyzji naruszył wskazany przepis. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że omawiane dokumenty mogą być przedmiotem oceny przy badaniu zasadności ewentualnego kolejnego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – bez naruszenia prawa strony do dwuinstancyjnego postępowania w tej sprawie.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.