Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 6 maja 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 2957/10 nie uwzględnił wniosku B. H. i odmówił wstrzymania wykonania decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 4 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.
Na powyższe postanowienie B.H. wniosła zażalenie, w którym podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki finansowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie jest uzasadnione i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez ich organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z treści powyższego przepisu wynika, że na stronie spoczywa obowiązek wykazania okoliczności, które uzasadniałyby, że wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności pogorszy nieodwracalnie jej sytuację materialną lub poniesie z tego tytułu szkodę.
Zatem to strona powinna przedstawić we wniosku fakty i dowody, które przekonałyby Sąd o zastosowaniu tej ochrony tymczasowej. Nie można przyjąć, że w sytuacji gdy Skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 36/11). Zatem sam wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności nie jest wystarczający. Konieczne jest poparcie tego żądania okolicznościami, które pozwalałyby sądowi wywieść, że w konkretnym przypadku zastosowanie tej instytucji procesowej jest celowe i uzasadnione.
W rozpoznawanej sprawie B. H. zawarła w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 4 października 2010 r. nr 79/10, jednakże nie przedstawiła żadnej argumentacji na jego poparcie. Sąd I instancji nie dysponował więc żadnymi dowodami i dlatego nie mógł stwierdzić, czy po stronie Skarżącej występują przesłanki, określone w art. 61 § 3 p.p.s.a warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji Sąd I instancji był więc zobowiązany oddalić wniosek jako nieuzasadniony.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.