Uzasadnienie
UZASDNIENIE
Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarządzeniem z dnia 27 stycznia 2006 r. sygn. akt III SO/Wr 40/05 pozostawił bez rozpoznania pismo J. K. z dnia 29 lipca 2005 r.
W uzasadnieniu Przewodniczący podał, że zarządzenie z dnia 8 grudnia 2005 r. wezwano stronę do określenia przedmiotu pisma z dnia 29 lipca 2005 r. i do zarzutów – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W odpowiedzi, J. K. podniósł, że sądy powszechne wydają wyroki na podstawie sfałszowanych danych, zakwestionował orzeczenie w sprawie III SA/Wr 696/04, gdyż zostało wydane na posiedzeniu niejawnym, jak również zarzucił, że Sąd nie wypowiedział się co do meritum sprawy. Ponadto wniósł o "wznowienie sprawy", powołując się na Kodeks postępowania administracyjnego.
Mając na uwadze treść art. 49 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływana dalej jako p.p.s.a., Przewodniczący uznał, że strona nie uzupełniła braków pisma. Przewodniczący wydziału zauważył, że pismo z dnia 3 stycznia 2006 r. nie zawiera jednoznacznego stwierdzenia, czy wolą strony jest wniesienie środka zaskarżenia na postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 7 marca 2005 r. wydane w sprawie III SA/Wr 696/04, czy też strona domaga się wznowienia postępowania, a jeśli tak, to czy wnosi o wznowienie postępowania administracyjnego, czy też pismo jest skargą o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem sądu.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie J. K.stwierdził, że zaskarża zarządzenie zapadłe w sprawie jego pisma z dnia 29 lipca 2005 r., dotyczącego: sprawy o sygn. akt III SA/Wr 696/04, pisma z dnia 5 lipca 2005 r., wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2005 r. oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2005 r.
J. K. podniósł, że w dotychczasowym postępowaniu sądowym dokonano szeregu naruszeń procesowych, wskazując m.in. na uchybienia przepisom prawa, których dopuścił się Sąd Okręgowy w Legnicy (Sąd Rejonowy w Lubinie). Ponadto wskazał na nieprawidłowości w powoływaniu oraz przesłuchiwaniu biegłych sądowych, których opinii zasięgano podczas postępowań sądowych toczących się z jego udziałem.
J. K. stwierdził, że uzasadnienie zarządzenia z dnia 31 stycznia 2006 r. nie odnosi się do stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz nie dotyczy jej meritum. Zdaniem skarżącego, Sąd świadomie naruszył podstawowe przepisy Konstytucji - art. 45 i art. 77 oraz pozostałe przepisy prawa materialnego powołane w sprawach wymienionych w zażaleniu.
Skarżący wniósł o przeprowadzenie jawnych posiedzeń sądu – przy udziale stron procesowych, a także o wznowienie wymienionych na wstępie spraw, przy czym podkreślił konieczność powołania we wznowionych sprawach niezależnego (od KGHM) biegłego sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 46 § 1 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać między innymi osnowę wniosku lub oświadczenia.
Pismo J. K. z dnia 29 lipca 2005 r. nie spełniało tego warunku. Sformułowano je w sposób niezrozumiały, budzący wątpliwości co do intencji autora i uniemożliwiający nadanie mu dalszego biegu.
Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
W rozpoznawanej sprawie istniały podstawy do wydania zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braków pisma z dnia 29 lipca 2005 r.
Wykonując zarządzenie z dnia 27 stycznia 2006 r. J. K. powtórzył twierdzenia zawarte już w piśmie, do uzupełnienia którego został wezwany, oraz podniósł nowe okoliczności, lecz także w sposób uniemożliwiający odczytanie jego intencji. W związku z tym Przewodniczący Wydziału trafnie uznał, że braki pisma nie zostały uzupełnione i zarządził pozostawienie go bez rozpoznania.
Przewodniczący Wydziału słusznie zauważył, że rolą Sądu nie jest domyślanie się intencji strony, a zatem nie można formułować za nią zarzutów w przypadku, gdy zachodzą wątpliwości co do zakresu żądania wyrażonego w złożonym w sprawie piśmie procesowym.
Należy podnieść, że wymienione w zażaleniu prawomocne postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 maja 2005 r. sygn. akt III SA/Wr 696/04 oraz utrzymujące je w mocy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2005 r. nie podlegają zaskarżeniu, o czym strona została prawidłowo pouczona.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest także zasadny zarzut braku odniesienia się w zarządzeniu do meritum sprawy, gdyż zarządzenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym wydawane są w kwestiach formalnych i z zasady nie dotyczą zagadnień merytorycznych.
W powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.
m.s.