Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 930/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez P.C. decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] maja 2012 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gry na automacie o niskich wygranych poza kasynem gry.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że użyte w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 zm., dalej p.p.s.a.) pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, lub gdy okaże się to konieczne – zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny. Skoro skarżący w rozpoznawanym wniosku takiego uzasadnienia nie zawarł podlegał on oddaleniu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o zmianę rozstrzygnięcia przez uwzględnienie wniosku, tj. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K. W uzasadnieniu podniósł, że wyegzekwowanie kwoty kary w wysokości 12 000 zł, może nie tylko zaburzyć płynność finansową jego przedsiębiorstwa, ale zagrozić zakończeniem prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą przez skarżącego źródła utrzymania. Odnosząc się do przesłanki trudnych do odwrócenia skutków, wskazał, że wydana decyzja ma charakter ostateczny i może podlegać egzekucji. Nawet jeśli nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy jego skutki są odwracalne, to przedmiotowych skutków nie można rozpatrywać w oderwaniu od wysokości kary.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zauważyć należy, że art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.
Zasadnie Sąd pierwszej instancji wskazał przy tym na brak kompetencji sądu administracyjnego do przeprowadzania z urzędu postępowania wyjaśniającego w zakresie ewentualnego zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Analizując argumentację zaprezentowaną przez stronę w toku niniejszego postępowania wpadkowego uznać należy, że skarżący nie wykazał, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżący upatruje wypełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. w ogólnym stwierdzeniu, że wykonanie decyzji spowoduje szkodę i skutki, których nie będzie można odwrócić w postaci hipotetycznego zamknięcia prowadzonej działalności gospodarczej. Podkreślić należy, że konieczne jest jednak wykazanie szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest bowiem wystarczające powoływanie się na zawarte w tym przepisie sformułowania określające przesłanki wstrzymania wykonania decyzji bez poparcia przypuszczeń strony konkretnymi faktami. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w omawianym przepisie, a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku.
Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu miałby się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Niewątpliwie zakończenie bytu prawnego przedsiębiorstwa jest skutkiem trudnym do odwrócenia i wysoce szkodliwym, dlatego też wykluczenie takiej możliwości przez Sąd powinno być poprzedzone wyczerpującą analizą sytuacji wnioskodawcy.
W niniejszej sprawie brak jest jednak konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia subiektywnych obaw skarżącego. Nie wskazał on bowiem jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających jego sytuację jako przedsiębiorcy - nie podało (choćby szacunkowych) aktualnych przychodów czy też zobowiązań z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast stwierdzenie, że konieczne będzie zamknięcie prowadzonej działalności gospodarczej, niepoparte żadnym dokumentem nie świadczy ani o zakończeniu działalności, ani o braku przychodów. Wobec powyższych ustaleń trudno zatem uznać ponad wszelką wątpliwość, aby ewentualne wszczęcie postępowania egzekucyjnego miało doprowadzić do zamknięcia działalności gospodarczej.
Konkludując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego strona nie wykazała, że zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest bowiem wystarczający sam wywód skarżącego co do jego obaw w tym zakresie. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.