Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. postanowieniem z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Po 89/11 zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi G. Spółki z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 261/10 przedstawił Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE. L.
98. 204. 37 z późn. zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry."
Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. postanowieniem z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Po 549/10 przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, czy art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) uniemożliwiający podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych odnośnie przedsięwzięć podjętych przed dniem 1 stycznia 2010 r. dopuszczalną wcześniej zmianę miejsca urządzania gry ustalonego w uprzednio wydanym zezwoleniu, nie jest niezgodny z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą ochrony interesów w toku podmiotów prowadzących takową działalność, które - w zaufaniu do dotychczasowych przepisów - rozpoczęły realizację sześcioletnich przedsięwzięć gospodarczych.
W ocenie Sądu I instancji, odpowiedź na pytanie, czy ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 127, poz. 857) zawiera przepisy techniczne, które winny podlegać notyfikacji przez Komisję Europejską zgodnie z przepisami Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r., a co za tym idzie, czy przepisy ustawy mogły być stosowane przez organy administracji, skoro bezspornym jest, że procedury notyfikacji nie przeprowadzono, jest kluczowym zagadnieniem mającym wpływ na wynik w rozpoznawanej sprawie. Zważywszy zaś, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja o odmowie zmiany zezwolenia wydane zostały m.in. na podstawie art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych rozstrzygnięcie rozpoznawanej sprawy zależy również od orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w powołanej wyżej sprawie o sygn. akt II SA/Po 549/10.
Dyrektor Izby Celnej w P. wniósł zażalenie na to postanowienie, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P. oraz wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 22 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U.UE C 115/47), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zawieszenie postępowania w sytuacji wystąpienia z pytaniem prawnym w kwestii niewymagającej zajęcia stanowiska przez Trybunał Konstytucyjny i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
W uzasadnieniu zażalenia organ podkreślił, że wynikające z art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych ograniczenia związane z prowadzeniem działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych zostały dokonane w drodze ustawy, a więc zgodnie z Konstytucją. W tej kwestii wypowiedziały się już wojewódzkie sądy administracyjne (m.in. w G. W., P., O., Ł., B., L., Rz., K.), które rozpatrywały merytorycznie sprawy i nie było tym samym potrzeby kierowania zapytania do Trybunału Konstytucyjnego i zawieszania postępowań z tego powodu.
Podał również, że w dotychczasowej praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych także kwestia zgodności ustawy o grach hazardowych z prawem unijnym, w tym z art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.), była już wielokrotnie przedmiotem rozważań poszczególnych składów wojewódzkich sądów administracyjnych (m.in. w P., G. W., Rz., L., K., Ł., O.), które nie dopatrywały się naruszenia prawa unijnego w zakresie, w jakim Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. sformułował pytanie prawne. Sądy te nie dostrzegły potrzeby zwrócenia się z pytaniami wstępnymi do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącymi konieczności notyfikacji ustawy o grach hazardowych do Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE.
Zdaniem organu, w zaskarżonym postanowieniu WSA w P. nie wskazał istoty wpływu ewentualnych orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na rozstrzygnięcie sprawy, jaka jest przedmiotem skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie występuje zagadnienie wstępne, którego uprzednie rozstrzygnięcie może wpływać na wynik postępowania. Celem korzystania przez sąd z możliwości fakultatywnego zawieszenia postępowania jest uniknięcie konieczności wznawiania postępowania sądowoadministracyjnego lub administracyjnego, w wypadku, gdyby zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez ten sąd odmiennie.
Sąd I instancji zawieszając postępowanie w rozpoznawanej sprawie, której stan faktyczny i prawny był zbliżony do występującego w sprawie sygn. akt III SA/Gd 261/10, uznał, że udzielenie odpowiedzi na pytanie prawne odnośnie interpretacji przepisów prawa unijnego, zadane Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (obecna pełna nazwa instytucji) przez WSA w G. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 261/10, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie w rozpoznawanej sprawie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejsze zażalenie, wskazana okoliczność zadania pytania prawnego w innym postępowaniu, w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. uznał, znając treść tego pytania, iż odpowiedź na nie może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, szczególnie, że odnosi się ono do zasad technicznych stosowania przepisów Dyrektywy nr 98/34/WE z 22 czerwca 1998 r., odnośnie zakazu zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wypełnia dyspozycję art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co z kolei stanowi o jego prawidłowym zastosowaniu przez Sąd pierwszej instancji w sprawie.
Mając na uwadze, że ponowne przedstawienie Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej tego samego pytania prejudycjalnego pozbawione byłoby jakichkolwiek racjonalnych podstaw, uznał za trafne postanowienie o zawieszeniu postępowania do czasu zakończenia postępowania w sprawie sygn. akt III SA/Gd 261/10. W tych konkretnych okolicznościach należało bowiem uznać, że rozstrzygnięcie jakie zapadnie w tej ostatnio wymienionej sprawie, z istoty rzeczy uwzględniające orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, będzie miało wpływ na wynik postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie.
Te same uwagi dotyczą również zawieszenia postępowania z uwagi na przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego przez WSA w P. w sprawie o sygn. II SA/Po 549/10, a nie można też uznać za okoliczność wystarczającą i podważającą zasadność zawieszenia postępowania w sprawie, że kwestia zgodności przepisów ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poddana już została wielokrotnej ocenie przez różne składy orzekające Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, które oddalały skargi.
Mając na uwadze wskazane okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.