Uzasadnienie
Postanowieniem z 2 marca 2017 r. (V SA/Wa 1265/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie W. K. na postanowienie WSA z 17 stycznia 2017 r. (V SA/Wa 1265/16), którym utrzymano w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 10 listopada 2016 r. o odmowie przyznania W. K. prawa pomocy.
WSA uznał, że wydając postanowienie z 17 stycznia 2017 r. WSA orzekał - stosownie do art. 260 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; p.p.s.a.) - jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zdaniem WSA, na postanowienie to nie służy już środek zaskarżenia. Wobec tego zażalenie W. K. podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. jako niedopuszczalne.
W. K. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na postanowienie WSA z 2 marca 2017 r. Stwierdził w szczególności, że odrzucając zażalenie WSA naruszył prawo, ponieważ "zgodnie z ustawą obowiązuje dwuinstancyjność orzeczeń".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie jest niezasadne.
Podkreślić należy, że nie wszystkie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego podlegają zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez złożenie środka odwoławczego (skargi kasacyjnej lub zażalenia). Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Zażalenie przysługuje zatem wyłącznie wtedy, gdy przewiduje to przepis ustawowy.
Trafne jest stanowisko WSA, że żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na podstawie art. 260 p.p.s.a., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy. Z art. 260 § 1 p.p.s.a. wynika, że rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy wojewódzki sąd administracyjny wydaje postanowienie, w którym zmienia albo utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego. W art. 260 § 2 zd. 2 p.p.s.a. ustawodawca określił, że w takim postępowaniu wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
W niniejszej sprawie wniosek W. K. o przyznanie prawa pomocy został rozpoznany - zgodnie z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. - przez referendarza sądowego. W. Kniter nie zgodził się z tym postanowieniem, składając od niego sprzeciw. Sprzeciw ten został następnie rozpoznany przez WSA, który wydając postanowienie z 17 stycznia 2017 r. orzekał jako sąd drugiej instancji i stosował odpowiednio przepisy o zażaleniu. Tym samym wniosek o przyznanie prawa pomocy podlegał dwukrotnemu merytorycznemu rozpoznaniu - przez referendarza i przez WSA. Ustawodawca nie przewidział w takiej sytuacji uprawnienia do złożenia zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem WSA prawidłowo uznał, że zażalenie W. K. z 10 lutego 2017 r. było niedopuszczalne i z tego powodu podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 p.p.s.a.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.
PG