Uzasadnienie
Z. Ch. w dniu 21 marca 2001 r. (data nadania na poczcie) wniósł skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowych. W związku z powyższym Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. zarządzeniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Pismem z dnia [...] maja 2011 r. skarżący wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe zarządzenie podając, że w dniu 21 marca 2011 r. napisał "pismo odwoławcze" do Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Dyrektora Oddziału Regionalnego we W. i do niego należy się zwrócić z żądaniem opłaty za wpis sądowy. Ponadto wszystkie dokumenty posiada organ, a jego nie stać na wpis.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy zauważyć, że obowiązek uiszczenia kosztów sądowych, do których należy wpis od skargi, spoczywa na tym, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, zgodnie z art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Natomiast w myśl art. 230 p.p.s.a.. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Takimi pismami są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, w innych sprawach pobiera się wpis stały.
Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, w związku z wniesieniem skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W., prawidłowo wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł, ponieważ, jak to już wyżej wskazano, to skarżący zainicjował postępowanie sądowoadministracyjne poprzez wniesienie skargi na wspomnianą wyżej decyzję.
Należy zwrócić uwagę, że w procedurze sądowoadministracyjnej ustanowiona została instytucja prawa pomocy, która umożliwia dostęp do sądu podmiotom, które nie są w stanie samodzielnie pokryć kosztów związanych z prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 p.p.s.a.) i może być przyznane w zakresie całkowitym (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika, art. 245 § 2 p.p.s.a.) lub częściowym (obejmującym zwolnienie od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika, art. 245 § 3 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, że takie prawo pomocy może być przyznane wyłącznie na wniosek strony, stosownie do art. 243 § 1 p.p.s.a., a ustawa wyklucza możliwość działania sądu w tym zakresie. Ponadto, strona ma prawo wielokrotnego wystąpienia z takim wnioskiem, a ponowne jego złożenie może być spowodowane w szczególności zmianą sytuacji materialnej strony.
W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wystąpił ze stosownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, zatem zasadne było wezwanie go do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego zarządzenia.
Z powyższych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 i art. 198 p.p.s.a. oddalił zażalenie, jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.