Uzasadnienie
I
Postanowieniem z 15 marca 2017 r. (sygn. akt I SA/Bk 94/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę Spółki A z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku z [...] listopada 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry.
WSA wskazał, że zarządzeniem z 20 stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżącej spółki został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez: 1) złożenie oryginału lub skróconego uwierzytelnionego odpisu z KRS aktualnego w dniu podpisania pełnomocnictwa, bądź oryginału lub odpisu pełnego z KRS dotyczącego spółki komandytowej oraz komplementariusza reprezentującego spółkę komandytową oraz 2) uiszczenie wpisu sądowego od skargi w wysokości 400 zł. W zarządzeniu podkreślono, że braki należy uzupełnić w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Sąd stwierdził, że wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 10 lutego 2017 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uiściła jednak wpisu sądowego, ani nie uzupełniła braku formalnego skargi. Wobec tego WSA odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn.; p.p.s.a.).
II
Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi, wnosząc o jego uchylenie w całości.
Zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zaniechaniu wezwania samej strony skarżącej do podpisania i uiszczenia wpisu od skargi w ustawowym terminie, po bezskutecznym upływie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi przez pełnomocnika. Zdaniem skarżącej, w sytuacji, gdy pełnomocnik, który podpisał skargę nie wykazał się stosownym umocowaniem, WSA powinien był wezwać skarżącą do podpisania skargi i uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne.
Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły dwa przepisy: art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 220 § 3 p.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Natomiast zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Co się tyczy odrzucenia skargi z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie jej braków formalnych, to prawidłowo WSA uznał, że w rozpoznawanej sprawie skarga była obarczona brakiem formalnym, ponieważ pełnomocnik skarżącej spółki nie złożył dokumentu określającego umocowanie dla prezesa zarządu spółki. W przypadku złożenia pisma do sądu administracyjnego przez pełnomocnika osoby prawnej, ma on obowiązek dołączyć do akt sprawy nie tylko pełnomocnictwo (stosownie do art. 37 § 1 i art. 46 § 3 p.p.s.a.), ale także dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa (art. 29 p.p.s.a.). Złożenie pełnomocnictwa bez wykazania stosownym dokumentem, że udzieliła go osoba umocowana do reprezentowania strony, nie wypełnia warunków formalnych umożliwiających nadanie skardze prawidłowego biegu (por. wyrok NSA z 7 stycznia 2009 r., I GSK 147/08; postanowienie NSA z 10 grudnia 2014 r., I GSK 1870/14; postanowienie NSA z 14 stycznia 2015 r., I FSK 2007/14).
Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentowania strony (art. 29 p.p.s.a.) stanowi zatem brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. w odniesieniu do spółek kapitałowych polega na przedstawieniu aktualnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.
Prawidłowo zatem, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 20 stycznia 2017 r., wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi. Nie ulega również wątpliwości, że w wyznaczonym terminie brak ten nie został uzupełniony. Wobec tego WSA trafnie zastosował art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Natomiast co się tyczy odrzucenia skargi z powodu nieuiszczenia należnego wpisu mimo wezwania, to wskazać należy, że zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W przypadku skargi opłatą tą jest wpis (zob. art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie wpis sądowy nie został uiszczony. Z tego względu WSA zasadnie odrzucił skargę także na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Odnosząc się do zarzutów zażalenia należy podkreślić, że niedopuszczalna byłaby proponowana przez skarżącą "konwalidacja" braku pełnomocnictwa przez złożenie przez skarżącą podpisu. Z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny wynika obowiązek sądu odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Sąd nie ma zatem kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi może stać się innego rodzaju brakiem formalnym, który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu (zob. postanowienie NSA z 25 kwietnia 2017 r., II GSK 292/17). Nieuzupełnienie braku formalnego skargi, w sytuacji gdy brak był istotny, a wezwanie precyzyjne i prawidłowo doręczone, powoduje, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę.
Należy podkreślić, że w orzecznictwie zwraca się uwagę, iż wezwanie do podpisania skargi osobiście prowadziłoby do uprzywilejowania stron korzystających z usług profesjonalnych pełnomocników względem stron, które z takiej możliwości nie korzystają. Zdaniem Naczelnego sądu Administracyjnego, posiadanie profesjonalnego pełnomocnika ma być dla strony korzyścią ze względu na posiadaną przez tego pełnomocnika wiedzę i doświadczenie zawodowe, a nie dlatego, że stwarza dla sądu dodatkowe obowiązki względem obowiązków wobec stron, które takiego pełnomocnika nie mają (por. postanowienia NSA: z 9 lutego 2017 r., II GZ 1157/16; z 24 stycznia 2017 r., I OSK 2110/16 oraz z 21 sierpnia 2015 r., II OSK 1971/15).
Z tego względu nie można zgodzić się z argumentacją skarżącej, że w sprawie powinno dojść do "stopniowania" braków formalnych skargi – w przypadku nieuzupełnienia jednego z nich (w zakresie pełnomocnictwa) przez profesjonalnego pełnomocnika, strona powinna dostać swoistą "drugą szansę", mogąc uzupełnić brak formalny skargi (tym razem w postaci podpisu) samodzielnie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w przypadku stron, które występują przed sądem administracyjnym bez pełnomocnika profesjonalnego, skarga, której brak formalny (np. w postaci braku podpisu pod skargą) nie zostanie uzupełniony w wyznaczonym terminie, zostanie odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. bez ponownego wezwania.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.