Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 17 maja 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 1157/22, Przewodniczący Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z § 2 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, dalej: Rozporządzenie) wezwał pełnomocnika skarżącej - R. N. w N.(dalej: skarżąca) do uzupełnienia wpisu sądowego, uiszczonego w kwocie 200 zł, o kwotę 9.800 zł.
Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe zarządzenie, zarzucając mu naruszenie § 2 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia przez jego błędne zastosowanie w sprawie, a także naruszenie § 2 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, przez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie.
W uzasadnieniu wniosku podniosła, że Przewodniczący Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, błędnie uznał, że w sprawie, w której przedmiotem jest umorzenie postępowania w sprawie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o udzielenie koncesji na kolejny okres rozpowszechniania programu radiowego, powinien być pobrany wpis, wynikający z § 2 ust. 2 pkt 4, jak w każdej sprawie, dotyczącej aktu lub czynności w zakresie radiofonii i telewizji -10.000 zł.
Zdaniem wnoszącej zażalenie, wpis sądowy od skargi w niniejszej sprawie powinien wynosić 200 zł - jako ustalony na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia, zgodnie z którym, wpis w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pobiera się w wysokości 200 zł. Skarga, która jest przedmiotem rozpoznania w tej sprawie, zdaniem Skarżącej, dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa, o których mowa w § 2 ust.1 pkt 2 Rozporządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Pismem, które podlega opłacie jest m.in. skarga. W wypadku gdy od skargi nie zostanie uiszczona należna opłata, przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby uiścił opłatę w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia.
Zaskarżonym zarządzeniem skarżąca, na podstawie § 2 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia została wezwana do uzupełnienia wpisu w kwocie 9.800 zł do kwoty 10.000 zł, właściwym w sprawach dotyczących koncesji, zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie radiofonii i telewizji.
W tym stanie sprawy należało rozważyć, czy skarga na decyzję umarzającą postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o udzielenie koncesji na kolejny okres rozpowszechniania programu radiowego, dotyczy koncesji, zezwolenia lub prowadzenia na prowadzenie działalności gospodarczej wymienionej w pkt.4 § 2 ust. 2.
W orzecznictwie stwierdzono, że § 2 ust. 2 Rozporządzenia musi być stosowany ściśle. Zawarte w nim określenie "w sprawach skarg dotyczących koncesji, zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej" nie może być stosowane rozszerzająco, lecz należy je rozumieć ściśle, tj. w ten sposób, że chodzi tu o skargi na decyzje o udzieleniu koncesji, o wydaniu zezwolenia czy pozwolenia na prowadzenie określonej działalności gospodarczej, o odmowie ich udzielenia lub wydania, o ograniczeniu lub odmowie ograniczenia ich zakresu z zastrzeżeniem § 2 ust. 5 co do uchylenia lub zmiany decyzji albo o ich cofnięciu lub odmowie cofnięcia (uzasadnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 22 czerwca 2006 r., II GZ 13/06, ONSAiWSA 2006, nr 5, poz. 130).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym również znajduje zastosowanie pogląd, że przepisy o kosztach sądowych - głównie ze względu na ich fiskalny i restrykcyjny charakter - wymagają ścisłej, deklaratywnej wykładni, która gwarantuje jednakowość wyników, a tym samym jednolitość praktyki oraz stabilność i pewność prawną. W związku z tym jakiekolwiek odstępstwa w kierunku innych typów wykładni wymagają ważnych powodów i szczególnej ostrożności (zob. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2006 r., III CZP 109/06, OSNC 2007, nr 7-8, poz. 105).
W ocenie Sądu, zawarty w § 2 ust. 2 zwrot "skargi dotyczące koncesji, zezwolenia lub pozwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej" należy rozumieć w ten sposób, że skarga ma dotyczyć decyzji, której przedmiot bezpośrednio odnosi się do koncesji, zezwolenia lub pozwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej np. decyzje o udzieleniu koncesji, o wydaniu zezwolenia czy pozwolenia na prowadzenie określonej działalności gospodarczej, o odmowie ich udzielenia lub wydania, o ograniczeniu lub odmowie ograniczenia ich zakresu.
Dokonując analizy, czy skarga w rozpoznawanej dotyczy koncesji, zezwolenia lub pozwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej, należy odwołać się do treści przepisów materialnoprawnych, będących podstawą zaskarżonej decyzji.
Koncesjonariusz uzyskał koncesję na rozpowszechnianie w sposób analogowy rozsiewczy naziemny programu radiowego, która miała obowiązywać do dnia 31 lipca 2022 r. Nie skorzystał z dobrodziejstwa art. 35a ustawy o radiofonii i telewizji i nie złożył w ustawowym terminie wniosku o udzielenie koncesji na kolejny okres. Uchybił w ten sposób terminowi określonemu w art. 35a, będącemu terminem prawa materialnego. Wobec czego organ umorzył postępowanie, jako że w tym przypadku ustawa o radiofonii i telewizji nie przewiduje przywrócenia terminu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe jest ustalenie przez Sąd I instancji wpisu od skargi kasacyjnej na podstawie § 2 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia. Zawarte w § 2 ust. 2 omawianego rozporządzenia określenie "w sprawach skarg dotyczących koncesji, zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej" (...) należy rozumieć ściśle, to jest w ten sposób, że chodzi tu o skargi na decyzje o udzieleniu koncesji, o wydaniu zezwolenia, czy pozwolenia na prowadzenie określonej działalności gospodarczej, o odmowie ich udzielenia lub wydania, o ograniczeniu lub odmowie ograniczenia ich zakresu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II GZ 13/06, ONSAiWSA 2006, nr 5, poz. 130 oraz postanowienie NSA z 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II GZ 431/10). Skoro rozstrzygnięcie dotyczyło koncesji (zezwolenia) na prowadzenie działalności, należny był wpis na podstawie § 2 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a