Uzasadnienie
Postanowieniem z 30 kwietnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1493/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] marca 2020 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, a także zwrócił wpis od skargi.
Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej 26 maja 2020 r., natomiast skarżąca nadała skargę 30 czerwca 2020 r., a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 53 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.").
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie, uznanie, że skarga została wniesiona w terminie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie:
- - art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi z powodu uznania, że skarga wniesiona została po upływie terminu do jej wniesienia, podczas gdy skarga została wniesiona w terminie;
- - art. 67 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 67 § 3 p.p.s.a. przez uznanie, że termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg po doręczeniu decyzji poprzedniemu pełnomocnikowi, podczas gdy pełnomocnictwo termu pełnomocnikowi zostało skutecznie wypowiedziane przez skarżącą, a zgodnie z zasadami doręczeń, termin do wniesienia skargi w takiej sytuacji rozpoczyna bieg od dnia doręczenia decyzji stronie – skarżącej, zatem termin na wniesienie skargi powinien być liczony od 1 czerwca 2021 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca zasadnie wywodzi, że decyzja nie została jej prawidłowo doręczona 26 maja 2020 r., ponieważ została nadana do adw. J.R., niebędącej już pełnomocnikiem strony, i osoba ta odebrała przesyłkę zawierającą decyzję. Należy stwierdzić, że adw. J.R. była pełnomocnikiem strony do 3 września 2019 r., w którym to dniu doszło do wypowiedzenia jej pełnomocnictwa. Informacja o wypowiedzeniu pełnomocnictwa znajduje się w akta administracyjnych sprawy. Jak wynika z tych akt, w dniu wydania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie skarżąca spółka nie była reprezentowana przez żadnego pełnomocnika, a więc organ powinien był doręczyć decyzję bezpośrednio skarżącej, czego – jak już wskazano wyżej – nie uczynił.
W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji niezasadnie przyjął, że skarżąca złożyła skargę kasacyjną z uchybieniem terminu, ponieważ nie doszło do doręczenia jej decyzji 26 maja 2020 r.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał również, że na gruncie niniejszej sprawy nie było podstaw do odrzucenia skargi jako przedwczesnej. Należy bowiem uznać, że skoro skarżąca otrzymała decyzję i zapoznała się z jej treścią – co potwierdza również fakt, że wniosła na nią skargę – to nie ma podstaw do uznania, że do doręczenia decyzji nie doszło. Należy bowiem stwierdzić, że doręczenie decyzji ma charakter gwarancyjny i ma na celu zapewnienie stronie prawa do sądu. Uznanie w okolicznościach niniejszej sprawy, że do doręczenia w ogóle nie doszło, nakładałoby na stronę obowiązek złożenia kolejnej skargi, a więc nie byłoby w interesie skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązany więc będzie do ustalenia, kiedy doszło do doręczenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Powinien przy tym wziąć pod uwagę również oświadczenia skarżącej złożone w zażaleniu na postanowienie z 30 kwietnia 2021 r.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.