Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 17 marca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 176/14 odmówił M. K. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej. Zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej.
M. K. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie podnosząc, że wykonanie decyzji może doprowadzić do zahamowania płynności finansowej w przedsiębiorstwie i gospodarstwie rodzinnym. Na dowód trudnej sytuacji finansowej skarżący załączył do zażalenia zeznanie podatkowe za rok 2013.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołany przepis zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, które muszą zostać we wniosku wskazane i uprawdopodobnione. Oznacza to, że skarżący obowiązany jest podać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, uprawdopodabniając, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki.
Oceniając zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji, w świetle powołanych przepisów oraz treści wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uznać należy, że odpowiada ono prawu.
Z okoliczności przedstawionych we wniosku nie wynika bowiem, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji zostałaby wobec skarżącego spełniona którakolwiek z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ogólnikowe twierdzenia zawarte we wniosku i zażaleniu, nie mogą skutkować uwzględnieniem wniosku. Skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia po jego stronie okoliczności, które uzasadniałyby uznanie, że zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W zażaleniu skarżący nie przedstawił ani konkretnych zarzutów ani jakichkolwiek okoliczności mogących skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia Sądu. Ogólnikowość twierdzeń i brak związku podnoszonych w zażaleniu kwestii z jego przedmiotem, nie mogły odnieść zamierzonego przez stronę skutku.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata należności oznaczonej w decyzji jest odwracalna. W przypadku uchylenia decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2011 r., sygn. I GZ 217/11, www.orzeczenia. nsa.gov.pl). Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Skutki w tym zakresie są oczywiste i zawsze prowadzą do ujemnych następstw polegających na zmniejszeniu majątku zobowiązanego. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy jednak zabezpieczeniu przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których w sytuacji ewentualnego wygrania sporu sądowego nie można by było naprawić.
Nie bez znaczenia dla oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest też to, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony (por. postanowienie NSA z 3 grudnia 2013 r. sygn. akt II GZ 381/13; www.orzecznia.nsa.gov.pl).
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.