Uzasadnienie
Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r., sygn. akt III SA/GL 1979/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "Czy przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialność za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 111, poz. 765 ze zm.) są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?"
WSA w P., mając na uwadze, że rozpoznawana sprawa dotyczy odmowy zawieszenia postępowania przez organ do czasu wyniku postępowania karno–skarbowego, uznał, że dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia istotne znaczenie będzie miała odpowiedź na powyższe pytanie prawne i dlatego orzekł powołując w podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako: p.p.s.a.
Zażalenie na to postanowienie wniósł Dyrektor Izby Celnej w P. zarzucając mu naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez zawieszenie postępowania z powodu wystąpienia z pytaniem prawnym w kwestii niewymagającej zajęcia stanowiska przez Trybunał Konstytucyjny. W związku z powyższym organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia Dyrektor Izby Celnej w P. wykazywał niezasadność uznania za prejudykat w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym kwestii proceduralnej odpowiedzi na pytanie prawne skierowane do Trybunału Konstytucyjnego w kwestii o charakterze materialnoprawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne.
Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że z zarzutu zażalenia wynika jednoznacznie, iż organ kwestionuje zawieszenie postępowania z powodu "wystąpienia z pytaniem prawnym w kwestii niewymagającej zajęcia stanowiska przez Trybunał Konstytucyjny". Odnosząc się zatem do takiego brzmienia zarzutu stwierdzić należy, że ocena konstytucyjności art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych pozostaje bez wpływu na zasadność zawieszenia przez Sąd I instancji postępowania w niniejszej sprawie. Do oceny zgodności przepisów obowiązującego prawa krajowego z przepisami Konstytucji powołany jest Trybunał Konstytucyjny. Nie jest też rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego przewidywanie, jakiej treści orzeczenie zapadnie przed Trybunałem Konstytucyjnym i jakie będą motywy rozstrzygnięcia.
Jednocześnie, Naczelny Sąd Administracyjny podzielił część argumentacji przedstawioną w uzasadnieniu zażalenia.
Przede wszystkim należy stwierdzić, że skoro art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi jedną z fakultatywnych podstaw zawieszenia postępowania, to rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania.
W tym kontekście istotne jest przede wszystkim ustalenie przedmiotu sprawy sądowoadministracyjnej. Nie jest sporne, że w niniejszej sprawie P. K. zaskarżył postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P., który zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie, dla jej rozstrzygnięcia istotne znaczenie będzie miała odpowiedź na pytanie prawne zadane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w postanowieniu z dnia 21 maja 2012 r., sygn. akt III SA/GL 1979/11 (pytanie prawne zostało zarejestrowane przez Trybunał Konstytucyjny pod sygn. akt P 32/12).
Tego poglądu Sądu I instancji Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela.
Rozpoznawana sprawa, jak to już wyżej wskazano, dotyczy kontroli prawidłowości postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzenia gry na automacie poza kasynem gry, a więc w istocie kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia natury stricte procesowej. Z tego względu nie można mówić o bezpośrednim wpływie odpowiedzi Trybunału Konstytucyjnego na pytanie prawne zarejestrowane pod sygn. akt P 32/12, dotyczące zgodności z Konstytucją przepisów ustawy o grach hazardowych stanowiących podstawę wymierzenia kary pieniężnej, na rozstrzygnięcie postępowania przed WSA w P. w sprawie o sygn. akt I SA/Po 472/12. Z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w postępowaniu zawieszonym (postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II FZ 760/11). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie będzie mieć miejsca.
Na marginesie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze, że będące przedmiotem skargi postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego zostało wydane na skutek wniosku strony uzasadnionego równolegle prowadzonym postępowaniem karnoskarbowym, jednakże okoliczność ta, ze względu na podniesione wyżej okoliczności, nie miała wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Z tych względów zawieszenie postępowania w sprawie Sąd odwoławczy uznał za niecelowe.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.