Uzasadnienie
Zarządzeniem z 7 grudnia 2009 r., wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 2040/09, Przewodniczący Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wezwał A. P. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] września 2009 r., nr [...], w przedmiocie odwołania ze stanowiska komornika. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał przepis § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
W zażaleniu na powyższe zarządzenie A. P. wniósł o jego uchylenie i rozpatrzenie sprawy bez wzywania do uiszczenia kosztów sądowych. Podniósł, że na podstawie art. 239 pkt 1 lit. d/ p.p.s.a. w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji i art. 68 § 1 Kodeksu pracy, jest zwolniony od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący nie kwestionuje w zażaleniu prawidłowości ustalenia wysokości wpisu sądowego, podnosi natomiast, że zgodnie z przepisem art. 239 pkt 1 lit. d/ p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych skarżąc działanie organu w sprawie z zakresu stosunku pracy i stosunku służbowego. Na poparcie tego stanowiska powołał w zażaleniu przepis art. 11 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (t.j. Dz.U. z 2006 r., Nr 167, poz. 1191), zgodnie z którym komornika powołuje Minister Sprawiedliwości na wniosek zainteresowanego, oraz art. 68 § 1 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94), który stanowi, że stosunek pracy nawiązuje się na podstawie powołania w przypadkach określonych w odrębnych przepisach.
Przedstawione stanowisko jest chybione, gdyż rozpoznawana sprawa nie jest sprawą z zakresu stosunku pracy. Komornik jest działającym przy sądzie rejonowym funkcjonariuszem publicznym, podlegającym nadzorowi judykacyjnemu prezesa tego sądu, nie jest jednak jego pracownikiem. Taki status komornika wynika z obowiązującej od 1 stycznia 2002 r. ustawy z 18 września 2001 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 130, poz. 1452). Z datą wejścia w życie wskazanych zmian ustawowych ustał stosunek pracy między komornikiem sądowym a sądem rejonowym. Komornik stał się organem samodzielnym i samofinansującym. Zawarte w art. 11 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji sformułowanie "komornika powołuje Minister Sprawiedliwości", nie oznacza nawiązania stosunku pracy w drodze powołania w rozumieniu art. 68 Kodeksu pracy, gdyż mimo zbieżności terminologicznej jest to tylko powierzenie danej osobie funkcji organu egzekucyjnego. W związku z tym, również odwołanie skarżącego ze stanowiska komornika nie oznacza rozwiązania stosunku pracy w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy.
W sprawie, prawidłowo zatem wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł; trafnie powołano też w tym zakresie, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia, przepis § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Niewątpliwie bowiem sprawa w przedmiocie odwołania ze stanowiska komornika jest sprawą dotyczącą uprawnień do wykonywania zawodu, czynności lub zajęć, o jakiej mowa w § 2 ust. 4 powołanego rozporządzenia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 198 w zw. z art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.