Uzasadnienie
Postanowieniem z 26 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1471/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi K. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry.
W ocenie WSA zaszła przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Sąd uznał, że wynik postępowania zależy od wyniku postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, tj. odpowiedzi na pytanie prejudycjalne Sądu Okręgowego w Łodzi (sformułowane w postanowieniu z 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt V Kz 142/15): "czy przepis art. 8 ustęp 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) może być interpretowany w ten sposób, że brak notyfikacji przepisów uznanych za mające charakter techniczny dopuszcza możliwość zróżnicowania skutków, tj. dla przepisów dotyczących swobód nie podlegających ograniczeniom przewidzianym w art. 36 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej brak notyfikacji skutkować powinien tym, że nie mogą być one stosowane w konkretnej sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia, zaś dla przepisów odnoszących się do swobód podlegających ograniczeniom z art. 36 Traktatu dopuszczalna jest ich ocena przez sąd krajowy, będący jednocześnie sądem unijnym, czy mimo nienotyfikacji są one zgodne z wymogami art. 36 Traktatu i nie podlegają sankcji braku możliwości ich stosowania".
Zdaniem Sądu I instancji odpowiedź na powyższe pytanie może mieć bezpośredni wpływ na wynik sprawy, gdyż dostarczy odpowiedzi w kwestii możliwości stosowania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612 ze zm.; dalej u.g.h.).
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Dyrektor Izby Celnej w P., wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez zawieszenie postępowania przed WSA z powodu oczekiwania na zajęcie stanowiska przez TSUE w sprawie C-303/15. W ocenie organu nie zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania, ponieważ odpowiedź TSUE na zadane w postanowieniu z 24 kwietnia 2015 r. pytanie prejudycjalne nie ma wpływu na wynik sprawy w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Podstawą wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych był niemający charakteru technicznego art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.g.h. Zdaniem organu nawet merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie C-303/15 nie przesądzi w sposób bezwarunkowy o kwestii stosowania art. 89 u.g.h., bowiem przepis ten nie jest w ogóle objęty ramami postępowania prejudycjalnego, które zostało zainicjowane w związku ze sprawą karną i w związku z urządzaniem gry wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 6 ust. 1 u.g.h.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zawiera usprawiedliwione podstawy, więc postanowienie należało uchylić.
Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania (...) przed TSUE.
Przepis ten jest podstawą fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, a celowość podjęcia takiego rozstrzygnięcia musi zostać oceniona przez sąd. Jak przyjmuje się w orzecznictwie i w doktrynie, związek pomiędzy rozpoznawaną sprawą a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego musi być ścisły. Polega on na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej (por. postanowienie NSA z 26 października 2005 r., I FSK 2030/05, J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 300, M. Jagielska, A. Wiktorowska, K. Wojciechowska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 541). Bez uprzedniego rozstrzygnięcia kwestii prejudycjalnej niemożliwe jest więc orzeczenie o sprawie głównej.
W ocenie NSA taki związek pomiędzy sprawą w przedmiocie kary za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych a pytaniem prawnym zawartym w postanowieniu Sądu Okręgowego w Łodzi z 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt V Kz 142/15, nie występuje. Przedmiotem pytania prejudycjalnego zadanego przez SO w Łodzi jest bowiem kwestia, czy art. 8 ustęp 1 Dyrektywy nr 98/34/WE może być interpretowany w ten sposób, że brak notyfikacji przepisów uznanych za mające charakter techniczny dopuszcza możliwość zróżnicowania skutków, tj. dla przepisów dotyczących swobód nie podlegających ograniczeniom przewidzianym w art. 36 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej brak notyfikacji skutkować powinien tym, że nie mogą być one stosowane w konkretnej sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia, zaś dla przepisów odnoszących się do swobód podlegających ograniczeniom z art. 36 Traktatu dopuszczalna jest ich ocena przez sąd krajowy, będący jednocześnie sądem unijnym, czy mimo nienotyfikacji są one zgodne z wymogami art. 36 Traktatu i nie podlegają sankcji braku możliwości ich stosowania.
Przepis, o którym mowa w powyższym postanowieniu nie był podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Co więcej, zadane pytanie ma ścisły związek z postępowaniem karno-skarbowym, tymczasem sprawa zawisła przed WSA w P. ma źródło w karze administracyjnej, niewynikającej z art. 6 u.g.h. W konsekwencji NSA uznał, że odpowiedź na powyższe pytanie nie ma wpływu na rozpoznanie sprawy głównej, tj. kwestii nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
Wobec braku związku pomiędzy sprawą główną a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego, nie zaszła przesłanka, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i postanowienie zawieszające postępowanie z uwagi na postanowienie SO w Łodzi z 24 kwietnia 2015 r. było niezasadne.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.