Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 marca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odmówił wstrzymania, na wniosek [...], wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że [...] w skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. sformułował wniosek o wstrzymanie jej wykonania.
W argumentacji zgłoszonego żądania wnioskodawca podniósł, że istnieje ryzyko utraty przez niego płynności finansowej i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji, co może prowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla rodziny skarżącego. Rachunki bankowe skarżącego wykazują nieznaczne ilości środków finansowych. Nałożona nań kara pieniężna w kwocie 12.000 zł stanowi znaczną część dochodu wnioskodawcy osiągniętego w ostatnich latach. Według strony, brak wstrzymania zaskarżonej decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego, spowoduje, że skarżący popadnie w spiralę zadłużenia i zostanie pozbawiony środków do życia.
Na potwierdzenie sytuacji finansowej wnioskodawcy zostały załączone do wniosku jego zeznania podatkowe za lata 2013–2015.
Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił, by w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wprawdzie skarżący wywiódł, że w przypadku wykonania decyzji może utracić płynność finansową, to na poparcie tego twierdzenia nie przedstawił wystarczającej dokumentacji. Dla oceny realnej sytuacji finansowej i majątkowej strony skarżącej nie są wystarczające przedłożone przez niego zeznania podatkowe za poprzednie lata. Weryfikacja twierdzenia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego i jego rodziny, musi odbyć się z uwzględnieniem także informacji o jego aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych czy kwotach posiadanych wierzytelności. Takich pełnych danych – pozwalających na ocenę możliwości finansowych i majątkowych wnioskodawcy – nie przedłożono wraz z wnioskiem o ochronę tymczasową.
Twierdzenia skarżącego o realnym zagrożeniu jego aktualnej sytuacji finansowej są wobec tego gołosłowne. Nie można bowiem zweryfikować tego, czy skarżący rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zaskarżoną decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie tej decyzji prowadziłoby do wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie brak jest przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu podniesiono, że istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez skarżącego i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji jej poprzedzającej, co może doprowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla rodziny skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.
Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Zauważyć należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] został sformułowany w ramach skargi datowanej na 30 stycznia 2017 r. Natomiast na potwierdzenie sytuacji finansowej wnioskodawcy zostały załączone do wniosku jego zeznania podatkowe za lata 2013–2015. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji dla oceny realnej sytuacji finansowej i majątkowej strony skarżącej nie są wystarczające przedłożone przez niego zeznania podatkowe za poprzednie lata. Weryfikacja twierdzenia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego i jego rodziny, musi odbyć się z uwzględnieniem także informacji o jego aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych czy kwotach posiadanych wierzytelności. Takich pełnych danych – pozwalających na ocenę możliwości finansowych i majątkowych wnioskodawcy – nie przedłożono wraz z wnioskiem o ochronę tymczasową.
Szczególnie istotnym wymóg ten jest w sytuacji, gdy przedmiotem poddanego kontroli sądu administracyjnego rozstrzygnięcia organu administracji jest szeroko rozumiane zobowiązanie finansowe, kara pieniężna jak w niniejszej sprawie. Mając zaś na uwadze okres czasu dzielący sporządzenie skargi i okres, jakiego dotyczyły związane z wnioskiem dokumenty, za niemiarodajną i niewystarczającą uznać należy argumentację wniosku. Brak jest również jakiegokolwiek innego dokumentu obrazującego, najbardziej aktualną na dzień sporządzania wniosku, sytuację majątkową skarżącego.
Wobec powyższego zażalenie nie jest zasadne zaś jego uzasadnienie, de facto sprowadza się wyłącznie do gołosłownej polemiki z motywami Sądu I instancji. Strona, bowiem nie powołuje żadnych konkretnych danych majątkowych. Nie przedłożyła również innych, poza wymienionymi dokumentami dowodów wskazujących na jej aktualną kondycję finansową.
Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.