Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 774/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, odmówił Ł. W. wstrzymania wykonania decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia [...] maja 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie.
Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie stwierdził, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony pod kątem ustawowych przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Zażalenie na to postanowienie wniósł Ł. W. Orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mimo istnienia przesłanek wstrzymania jej wykonania, które to naruszenie miało istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia.
Wobec powyższego autor zażalenia wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania decyzji obu instancji do czasu rozpoznania skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że postępowanie dotyczy wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. Chociażby tymczasowe zamrożenie takich środków, w przypadku wykonania decyzji o nałożeniu kary, pozbawi skarżącego będącego przedsiębiorcą rezerw na pokrycie bieżących zobowiązań. W uzasadnieniu zażalenia wskazano również, że nie sposób uznać, by stan prawny sprawy jak i okoliczności sprawy były oczywiste i można było przewidzieć treść wyroku WSA.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności powinna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił występowania w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju okoliczności.
Sąd I instancji, wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, opiera swoje rozstrzygnięcie nie tylko na ocenie wniosku skarżącego, lecz również na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania spoczywa na skarżącym. W związku z tym, że skarżący nie uzasadnił swojego wniosku, Sąd I instancji został w ogóle pozbawiony możliwości oceny, czy w przypadku uiszczenia kary w wysokości 12.000 zł, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wskazał sam skarżący w zażaleniu, zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny, co oznacza, że w przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Tego właśnie wykazania w rozpoznawanym przez Sąd I instancji wniosku zabrakło. Sąd, podejmując rozstrzygnięcie, musi tymczasem opierać się na konkretnym materiale pozwalającym zająć stanowisko co do zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Skarżący nie określił tymczasem, jakie skutki albo jaką szkodę może wywołać wykonanie decyzji, nie sposób więc uznać, żeby uprawdopodobnił wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Dla rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogły mieć przy tym znaczenia argumenty dotyczące zasadności skargi. Rozważając wniosek o zastosowania ochrony tymczasowej Sąd bierze bowiem pod uwagę jedynie przesłanki art. 61 § 3 p.p.s.a., nie zajmuje zaś stanowiska co do meritum sprawy.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.