Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1408/15, w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności finansowych z tytułu ułatwiania startu młodym rolnikom, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i podniósł, że skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała żadnych okoliczności, które dawałyby podstawę do przyjęcia, że w realiach tej konkretnej sprawy zachodzi po jej stronie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd wskazał, że skarżąca jedynie ogólnikowo stwierdziła, iż argumentem przemawiającym za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji jest wysokość przypadającej do zwrotu kwoty (75000 zł) oraz trudność w jej jednorazowej spłacie z uwagi na jej sytuację finansową, co prowadzić może do wyrządzenia znacznej szkody w jej majątku. Nie przedstawiła jednak ani swojej aktualnej kondycji finansowej, ani też nie wskazała konkretnych skutków, jakie miałoby dla jej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji.
Wraz ze skargą nadesłała jedynie dwa dokumenty, znajdujące się również w aktach administracyjnych sprawy, tj. informację z banku Raiffeisen-Leasing Polska S.A. z dnia [...] maja 2012 r. zawierającą oświadczenie banku, iż w związku z umową pożyczki zawartą ze skarżącą bank zapłacił kwotę 50.000 zł dostawcy Przedmiotu Finansowanego tytułem zapłaty za fakturę oraz pismo Oddziału Regionalnego ARiMR w O. z dnia [...] sierpnia 2012 r. – rozliczenie poniesionych kosztów w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom". Dokumenty te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku, ponieważ w żaden sposób nie dokumentują wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. S., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie jej wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń (por. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt I OZ 716/14, dostępne na stronie internetowej: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i n.).
W rozpoznawanej sprawie skarżąca podała jedynie, że jest osobą samotnie wychowującą dziecko i samodzielnie prowadzącą gospodarstwo domowe. Według niej otrzymane dofinansowanie w wysokości 75000 zł w całości zostało przeznaczone, zgodnie z jego przeznaczeniem, na zakup urządzeń służących prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Jej zdaniem, obowiązek zwrotu tej kwoty będzie wiązał się z koniecznością sprzedaży zakupionych urządzeń, co doprowadzi bezpośrednio do braku możliwości uzyskania dochodu z prowadzonego gospodarstwa rolnego, a to w konsekwencji oznacza spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków takiego działania.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego taka argumentacja, poparta jedynie wybiórczymi dokumentami, uniemożliwiła Sądowi I instancji stwierdzenie zaistnienia przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, że powstanie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej, podobnie jak fakt regulowania zobowiązań. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. post. NSA z dnia 28 lipca 2009 r. I FSK 450/09, post. NSA z dnia 7 stycznia 2014 r., sygn. akt II FZ 1350/13, dostępne w internecie). Przymusowa realizacja nałożonych na stronę obciążeń finansowych zawsze ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego.
Oczywistym jest, że zapłata lub wyegzekwowanie należności jest przyczyną zmniejszenia ilości środków pozostających w dyspozycji dłużnika. Nie można jednak uznać, że skarżąca spełniła przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż twierdzi ona, że wniosek o wstrzymanie uzasadniony jest faktem wątpliwych przewidywań na ostanie się decyzji po weryfikacji przed sądem administracyjnym, a także groźbą niepowetowanej szkody związanej z utratą płynności finansowej przez skarżącą. Takie stanowisko strony nie dowodzi jeszcze zasadności udzielenia ochrony tymczasowej (por. Lewandowski T. Glosa do postanowienia NSA z dnia 7 stycznia 2014 r., II FZ 1350/13 (LEX/el. 2014).
Nie ma racji skarżąca, że Sąd I instancji skupił się jedynie na wskazaniu braków uzasadnienia jej wniosku i nie rozważył wszystkich okoliczności wskazanych w skardze, skoro nie zawiera ona innych argumentów uprawdopodobniających zaistnienie okoliczności uzasadniających zastosowanie wnioskowanej ochrony tymczasowej. Wymaga podkreślenia również fakt, że także analiza zarówno akt administracyjnych jak i sądowoadministracyjnych uniemożliwia dokonania oceny sytuacji materialnej skarżącej pod kątem spełnienia przesłanek do zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.