Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 11 grudnia 2015 r. Przewodniczący Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wezwał H. Cz. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 złotych w oparciu o art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz § 2 ust 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), w sprawie jego skargi na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie wykreślenia przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.
H. Cz. zażaleniem zaskarżył zarządzenie Sądu I instancji odmawiając jakichkolwiek opłat.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Z obowiązku tego zwolnione są z mocy art. 239 § 1 p.p.s.a. podmioty wymienione w punktach 1 do 4 tego przepisu oraz w § 2. W punkcie 4 § 1 powołanego przepisu określono, że nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona, której przyznano prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa.
Analiza akt sprawy wskazuje, że skarżący zakwestionował skargą wywiedzioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., decyzję Ministra Gospodarki, którą organ ten utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie o wykreśleniu skarżącego z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Przedmiot zainicjowanej prawy sądowej nie dotyczy żadnej z kategorii spraw wymienionych w art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) – h) p.p.s.a., wobec czego skarżący nie korzysta ze zwolnienia z obowiązku uiszczania kosztów sądowych z mocy prawa. Nie zostało mu również przyznane prawa pomocy, które stosownie do przywołanego art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a. uprawniałoby go do nieponoszenia kosztów sądowych w określonym postanowieniem Sądu zakresie.
W takim stanie sprawy prawidłowo wezwano skarżącego do uiszczenia kosztów sądowych – wpisu od wniesionej skargi, niewadliwe ustalając wysokość należnego w sprawie wpisu na podstawie § 2 ust. 4 rozporządzenia w sprawie wysokości i szczegółowych zasad pobierania wpisów.
Zauważyć należy, nawiązując do stanowiska strony wyrażonego w zażaleniu, że nieuiszczenie wpisu, tak w terminie jak i w ogóle, spowoduje, iż sprawa nie nabierze prawidłowego biegu zaś sama skarga podlegać będzie odrzuceniu.
Zauważyć również należy, w zakresie podniesionej w uzasadnieniu argumentacji, że nie ma ona na tym etapie sprawy wpływu na zasadność wezwania go do poniesienia kosztów wynikających z wniesienia przez niego skargi. Skarżący ubiegał się bowiem o przyznanie prawa pomocy, które nie zostało mu przyznane zaś orzeczenie Sądu I instancji w tym przedmiocie stało się prawomocne. Powoływanie się wobec tego na stan zdrowia i sytuację materialną bez sformułowania ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie może odnieść oczekiwanego skutku w postaci zaniechania wzywania skarżącego do poniesienia kosztów sądowych – wpisu od skargi.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.