Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2816/15, odrzucił skargę R. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.
I
Sąd I instancji w uzasadnieniu wskazał, że pismem z dnia [...] września 2015 r. R. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na wskazaną powyżej decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
Zarządzeniem z dnia 30 października 2015 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie powyższe zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 listopada 2015 r., jednakże z dołączonego do akt sprawy potwierdzenia wynika, iż należny wpis został uiszczony przez stronę w dniu 23 listopada 2015 r.
Odrzucając skargę Sąd I instancji podniósł, że w rozpoznawanej sprawie pomimo prawidłowo doręczonego w dniu 12 listopada 2015 r. wezwania do uiszczenia wpisu wraz z pouczeniem o skutkach niewykonania wezwania w zakreślonym terminie, skarżący nie uczynił zadość wezwaniu Sądu, uiszczając wpis po upływie wyznaczonego dla tej czynności terminu, a więc w dniu 23 listopada 2015 r. Zdaniem WSA, wobec nieuiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.).
II
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł R. D. Skarżący wskazał, iż krajowe ustawodawstwo nie przewiduje możliwości złożenia wyjaśnień w przypadku braku możliwości terminowej wpłaty wpisu sądowego, co w konsekwencji doprowadziło do odrzucenia jego skargi. Strona stwierdziła, że w dniu 12 listopada 2015 r. w jego firmie zostało odebrane wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, jednakże korespondencji tej skarżący nie odbierał osobiście, bowiem w dniach 10-22 listopada 2015 r. przebywał poza miejscem zamieszkania.
Strona skarżąca podniosła również, że nie była przygotowana na przyjście tego rodzaju korespondencji do przedsiębiorstwa, w związku z czym skarżący nie upoważnił nikogo w firmie do regulowania należności w okresie jego nieobecności. Ponadto podniósł, że jego syn M. D. telefonicznie poinformował go o nadejściu korespondencji z sądu, jednak koperta nie została otwarta do czasu powrotu skarżącego. W jego ocenie, wpis sądowy w rozpoznawanej sprawie nie został uiszczony w terminie ze względu na jego nieobecność. W konsekwencji powyższego doszło zaś do odrzucenia skargi.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji, stwierdziwszy brak formalny wniesionej skargi w postaci nieuiszczenia od niej wpisu sądowego, prawidłowo wezwał stronę do jego uzupełnienia oraz pouczył o konsekwencji niezastosowania się do wezwania. Termin przewidziany na uzupełnienie braku wynosił 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 listopada 2015 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru – karta akt sądowych nr 17, a zatem wyznaczony termin na dokonanie określonej czynności procesowej upływał w dniu 19 listopada 2015 r. Z akt sprawy wynika, iż w wyznaczonym terminie skarżący nie zrealizował wezwania Sądu, bowiem wpłaty należnej kwoty dokonano dopiero w dniu 23 listopada 2015 r.
Mając na uwadze treść art. 199 p.p.s.a. stanowiącego, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie /.../, Sąd nie mógł podjąć żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 p.p.s.a.). W sytuacji, gdy opłata taka nie została uiszczona, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do jej uiszczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W rozpoznawanej sprawie Przewodniczący Wydziału [...] Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wezwał skarżącego do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od wniesionej skargi, pod rygorem jej odrzucenia. Z uwagi na skuteczne doręczenie przedmiotowego wezwania pod jedyny znany Sądowi z akt sprawy adres strony skarżącej oraz jego niewykonanie w wyznaczonym terminie, tj. do dnia 19 listopada 2015 r., trafnie WSA uznał, że bezskutecznie upłynął termin na uzupełnienie tego braku formalnego.
W sprawie niniejszej zaistniała zatem sytuacja, wywołująca dla skarżącego ujemne skutki procesowe w postaci odrzucenia wniesionego środka zaskarżenia, a tym samym braku możliwości sprawdzenia legalności decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W świetle przedstawionych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że WSA zasadnie stanął na stanowisku, iż bezskuteczny upływ terminu wyznaczonego do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi, musiał skutkować negatywnymi konsekwencjami dla strony w postaci jej odrzucenia z przyczyn formalnych, a tym samym niepoddania jej w ogóle ocenie merytorycznej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji podjął więc prawidłowe rozstrzygnięcie w postaci odrzucenia skargi w oparciu o treść art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Odnośnie podnoszonych przez skarżącego okoliczności dotyczących przyczyn uchybienia terminowi wyznaczonemu na uzupełnienie braku formalnego skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie ocenie podlega wyłącznie kwestia prawidłowości odrzucenia przez WSA skargi. Powody nieuiszczenia w terminie wpisu oraz wina lub jej brak po stronie skarżącego w powstałym uchybieniu, mogłyby podlegać ocenie w odrębnym postępowaniu wpadkowym, przy okazji ewentualnego złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej. Podkreślić jednak należy, iż do chwili obecnej skarżący takiego wniosku nie złożył, a według ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi termin na jego złożenie również jest ściśle określony w przepisach prawa.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji