Uzasadnienie
Zastępca Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zarządzeniem z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 1055/16, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w związku z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wezwał P. P. i J. P. – wspólników spółki cywilnej A. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 2000 zł od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 128.000 zł za zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia.
P. P. i J. P. wnieśli zażalenie na powyższe zarządzenie, zarzucając mu naruszenie § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. na skutek błędnego zastosowania w sprawie i nałożenia obowiązku uiszczenia wpisu stosunkowego, w sytuacji gdy w sprawie wpis winien być ustalony na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia. W uzasadnieniu podnieśli, że nie kwestionują kary w ustalonej wysokości, tylko zasadność jej nałożenia. Dlatego, w ich ocenie, przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Stosownie do treści art. 220 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie zaś z art. 230 § 1 p.p.s.a. wpis pobiera się od pism wszczynających postępowanie w danej instancji. Pismami tymi są: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 220 § 2 p.p.s.a.).
W myśl art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, w innych sprawach pobiera się wpis stały. Należy zauważyć, że użyte w tym przepisie sformułowanie "przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna" stanowi pewnego rodzaju uproszczenie. Przedmiotem orzekania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest bowiem należność pieniężna, lecz legalność aktów, w których należność taka została określona lub ustalona (por. A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, B. Gruszczyński: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz; Wolters Kluwer business, Warszawa 2009 r., s. 629).
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2006 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w S. z dnia [...] maja 2016 r. o wymierzeniu skarżącym kary pieniężnej w wysokości 128.000 zł za zajęcia pasa drogowego drogi powiatowej bez zezwolenia.
Wbrew twierdzeniom skarżących przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest zatem należność pieniężna – w wysokości 128.000 zł, gdyż na taką kwotę opiewa kara wymierzona zaskarżoną decyzją. Kwestionowanie przez skarżących zasadności wymierzenia kary oznacza w istocie, że przedmiotem sporu uczynili oni decyzję wymierzającą karę pieniężną w konkretnej wysokości, tj. 128.000 zł. Decydujące jest przy tym ustalenie, że wydana decyzja stanowi tytuł prawny, uprawniający organ do wystąpienia z roszczeniem o uiszczenie należnej kwoty (vide: postanowienie NSA z dnia 13 kwietnia 2007 r., sygn. akt II GSK 143/07, niepublik.). Prawidłowo zatem Sąd I instancji, wzywając skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 2000 zł, podał jako podstawę do jego obliczenia § 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r., który stanowi, że wpis wynosi 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2000 zł.
Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi jest zgodne z prawem, bowiem sprawa dotyczy należności pieniężnych, a więc od wniesionej skargi należało pobrać wpis stosunkowy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i z art. 227 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.