Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 752/10, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wezwał, w oparciu o art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, dalej: rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.), skarżącą Spółkę E. do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2010 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych, w kwocie 500 złotych.
Zażaleniem Spółka E. zaskarżyła powyższe zarządzenie w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zarządzeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania:
- 1. § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. oraz art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. błędną wykładnię i błędne zastosowanie i uznanie, iż od skargi należny jest wpis w wysokości określonej we wskazanym wyżej przepisie rozporządzenia, mimo że skarga nie dotyczyła koncesji, zezwoleń ani pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej,
- 2. § 2 ust. 6, ewentualnie § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. oraz art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie przepisu rozporządzenia i brak wezwania do uiszczenia wpisu w wysokości w nim określonej, mimo iż skarga objęta jest zakresem normy wyrażonej w tym przepisie.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że skarga została złożona w sprawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. cofającą rejestrację automatu do gier o niskich wygranych. W ocenie Spółki uprawnienie do użytkowania i eksploatacji automatu z całą pewnością nie może zostać uznane za zezwolenie, koncesję czy pozwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej, bowiem kwestia zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie gier na automatach o niskich wygranych uregulowana była w odrębnym art. 24 ust. 1a i następne ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27, dalej: ustawa o grach i zakładach). Uzyskanie takiego zezwolenia nie było uzależnione od rejestracji automatów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie znajduje uzasadnione podstawy.
Na wstępie podkreślić należy, iż skarga wniesiona przez Spółkę E., dotycząca cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych, odnosiła się do stanu prawnego, w którym obowiązywała ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. W jej art. 2 zawarto definicje, kolejno gier losowych (ust. 1), zakładów wzajemnych (ust. 2), gier na automatach (ust. 2a) oraz gier na automatach o niskich wygranych (ust. 2b).
Wskazać należy, że podstawą rejestracji automatu do gry są przepisy art. 15b ust. 4 i 4a ustawy o grach i zakładach (utrzymane w mocy w myśl przepisu art. 144 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. – o grach hazardowych) oraz § 7-10 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (utrzymane w mocy zgodnie z art. 143 ustawy o grach hazardowych). Przepisy te stanowią, że dopuszczenie automatu do użytkowania i eksploatacji na terytorium kraju następuje w drodze rejestracji takiego urządzenia przez organ celny, po spełnieniu przez nie oraz przez podmiot ubiegający się o rejestrację szeregu warunków. W żadnym ze wspomnianych przepisów ustawodawca nie użył w odniesieniu do rejestracji automatu określenia zezwolenie, pozwolenie czy koncesja.
Należy się zgodzić z autorem zażalenia, że rejestracja urządzenia oznacza jedynie przyznanie uprawnienia do wykorzystywania danego urządzenia w działalności gospodarczej, nie zaś uprawnienia do wykonywania tej działalności w ogóle. Skoro rejestracja automatu nie stanowiła zezwolenia, koncesji ani pozwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej, to tym bardziej cofnięcie rejestracji nie może zostać uznane za sprawę dotyczącą takiego zezwolenia, koncesji lub pozwolenia.
Należy również zauważyć, że § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. stanowi, że wpis stały w sprawach skarg dotyczących koncesji, zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w pozostałym zakresie wynosi 500 złotych. Jak już wyżej wykazano, cofnięcie rejestracji automatu nie dotyczy żadnej z powyższych procedur. Dlatego też należy uznać, że zastosowanie w sprawie ma § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów dotyczący spraw skarg niewymienionych w ust. 1-5 i wpis winien być pobrany w wysokości 200 złotych.
Nie można zgodzić się natomiast ze stanowiskiem Spółki wnoszącej zażalenie, że w zakresie wpisu od skargi powinien mieć zastosowanie § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. określający wpis stały w sprawach skarg dotyczących uprawnień do wykonywania określonego zawodu, czynności lub zajęć, bez względu na ich charakter, na kwotę 200 złotych. Co prawda wysokość kwoty jest taka sama, ale należy mieć na względzie, że decydujący dla wysokości pobieranego wpisu jest precyzyjnie określony przedmiot spawy.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a.
Odnosząc się do wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Naczelny Sąd Administracyjny co do zasady nie jest zatem uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 p.p.s.a. Zwrot kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym, jako kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.), może zostać zasądzony w przedmiotowej sprawie dopiero w razie wydania jednego z orzeczeń, o których mowa w art. 209 p.p.s.a.