Uzasadnienie
Wojewódzkie Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 września 2014 r. oddalił skargę B. P. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W ustawowym terminie skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2326/13 odrzucił skargę kasacyjną Bezpieczny Przejazd Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2326/13.
Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2326/13 skarżąca wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zażalenie to zostało odrzucone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2016 roku sygn. akt VI SA/Wa 2326/13.
Na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2326/13 skarżąca wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zarządzeniem z dnia [...] marca 2016 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego zażalenia poprzez nadesłanie jego odpisu dla strony przeciwnej – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia.
Przedmiotowe wezwanie, po uprzednim dwukrotnym awizowaniu w dniach 10 i 18 marca 2016 r., z uwagi na fakt, iż nie zostało podjęte w terminie, operator pocztowy zwrócił do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 16 czerwca 2016 r. odrzucił zażalenie skarżącej spółki na postanowienie WSA w Warszawie z 7 stycznia 2016 r. W uzasadnieniu Sąd podał, iż skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego zażalenia w terminie 7 dni poprzez nadesłanie jego odpisu dla strony przeciwnej, z uwagi na niewykonanie wezwania, tym samym nie usunięcie braku formalnego Sąd zobowiązany był przedmiotowe zażalenie odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
B. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła zażalenie na postanowienie o odrzuceniu zażalenia, zarzucając:
- - błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, a przejawiających się w uznaniu, że w realiach sprawy, skarżącej zostało prawidłowo doręczone wezwanie o usunięciu braków formalnych zażalenia z 7 stycznia 2016 r.
Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, ze zarzut skarżącej zmierza do podważenie stanowiska Sądu I instancji, że w sprawie nastąpiło prawidłowo doręczenie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72, pismo składa się na okres 14 dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 1529 ze zm.) albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2 art. 73 p.p.s.a.).
Wyjaśnić w tym miejscu należy, że dokument urzędowy, sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone (por. postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2017, sygn. akt II FZ 922/16).
Zgodnie z art. 73 p.p.s.a., w razie, gdy nie jest możliwe ani doręczenie właściwe, ani zastępcze pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu.
W związku z powyższym, z przesyłki – koperty znajdującej się w aktach sprawy (k. 256) wynika, że zawiadomienie (awizo) pozostawiono w drzwiach adresata w dniu [...] marca 2016 r., następnie awizowano powtórnie przesyłkę [...] marca 2016 r. Z uwagi na nie podjęcie przesyłki w terminie została ona zwrócona do adresata – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 1 kwietnia 2016 r.
Zatem w niniejszej sprawie spełniono powyższe wymogi, bowiem przesyłka została dwukrotnie awizowana a zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym umieszczono w drzwiach adresata. Tym samym termin do nadesłania przez skarżącą spółkę odpisu zażalenia biegł od dnia [...] marca 2016 roku i upłynął bezskutecznie z dniem [...] marca 2016 roku.
Tym samym, uznać należy, że skarżąca została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braków i mogła zapoznać się z treścią wezwania. Jednocześnie nie było żadnych podstaw do zastosowania w sprawie instytucji doręczenia zastępczego (art. 73 § 4 p.p.s.a.).
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.