Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 5 lipca 2018 r., odmówił M. D. przyznania prawa pomocy w sprawie z jego skargi na pismo Przewodniczącego Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Izby Radców Prawnych w K. z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie nieprzekazania odwołania w sprawie nienależytego wykonania obowiązków przez radcę prawnego.
Sąd I instancji wskazując na treść art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zachodzi oczywista bezzasadność skargi z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego. Skarga dotyczy postępowania dyscyplinarnego radców prawnych, w zakresie którego ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1870 ze zm.) nie przewiduje jakiejkolwiek właściwości sądu administracyjnego. Przeciwnie powołana ustawa wskazuje Sąd Najwyższy, i to tylko w zakresie kasacji od orzeczeń Wyższego Sądu Dyscyplinarnego.
M. D., zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji, zarzucając mu naruszenie art. 247 w zw. z art. 3 § 2 pakt 4 i w zw. z art. 52 § 4 p.p.s.a., polegające na nieudowodnieniu przez Sąd przesłanki oczywistej bezzasadności skargi oraz braku kognicji sądu administracyjnego w sytuacji jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, a w dniu 9 stycznia 2018 r. skarżący wezwał na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.
Podnosząc ten zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Kwestią zasadniczą dla oceny prawidłowości postanowienia Sądu I instancji jest ustalenie, czy istotnie jak stwierdził Sąd w zaskarżonym postanowieniu, sprawa ze skargi na pismo Przewodniczącego Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Izby Radców Prawnych w K. z dnia [...] stycznia 2018 r. nie należy do kognicji sądów administracyjnych.
Analiza przepisów ustawy o radcach prawnych, jej rozdziału 6 dotyczącego odpowiedzialności dyscyplinarnej, wskazuje, jak trafnie podniósł Sąd I instancji, że przepisy powołanej ustawy nie przewidują kontroli orzeczeń sądów dyscyplinarnych izb radców prawnych przez sądy administracyjne. Jak również trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., ustawa o radcach prawnych przewiduje wyłącznie możliwość wniesienia kasacji do Sądu Najwyższego od orzeczeń Wyższego Sądu Dyscyplinarnego w drugiej instancji – art. 62, art. 622 i art. 624 ustawy o radcach prawnych.
W takim stanie prawnym, wobec niewadliwie stwierdzonego braku kognicji sądów administracyjnych do rozpoznawania skarg dotyczących postępowań dyscyplinarnych radców prawnych, wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga jest oczywiście bezzasadna.
Konsekwencją takiego stwierdzenia była również zasadna odmowa przyznania stronie prawa pomocy jako nie przysługująca stosowanie do treści art. 247 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.