Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 2932/16 na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę D. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wezwanie z dnia 10 listopada 2016 r. do uzupełnienia braku formalnego skargi (przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi w oryginale lub kopii uwierzytelnionej zgodnie z przepisami prawa) zostało doręczone skarżącej w dniu 15 listopada 2016 r. (k. 76-77 akt sądowych – pismo Poczty Polskiej i duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki), a więc siedmiodniowy termin wyznaczony przez Sąd na uzupełnienie braku formalnego skargi upłynął w dniu 22 listopada 2016 r. Do dnia wydania tego postanowienia skarżąca nie wykonała powyższego wezwania, dlatego skarga podlegała odrzuceniu, bowiem nie został uzupełniony jej brak formalny.
W zażaleniu skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia WSA w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez przyjęcie, że skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi oraz błąd w ustaleniach polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez przedłożenie uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa. W uzasadnieniu zażalenia podniosła, że pismem z dnia 10 listopada 2016 r. Sąd doręczył w dniu 15 listopada 2016 r. pełnomocnikowi skarżącej odpowiedź Dyrektora Izby Celnej na skargę. Z treści pisma z dnia 10 listopada 2016 r. nie wynika natomiast, aby skarżący był obowiązany do usunięcia jakiegokolwiek braku formalnego, w szczególności do przedłożenia uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa. Skarżącej nie doręczono więc wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi.
Odrębnym pismem, wniesionym w tym samym dniu, co zażalenie, skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wniosek ten został odrzucony postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 30 marca 2017 r., w uzasadnieniu którego Sąd stwierdził, że skarżąca może wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, przy czym termin do jego złożenia otworzy moment doręczenia stronie odpisu postanowienia rozstrzygającego o zażaleniu wniesionym w przedmiocie odrzucenia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W rozpoznawanej sprawie, w terminie zakreślonym przez Sąd, nie uzupełniono braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi w oryginale lub kopii uwierzytelnionej zgodnie z przepisami prawa. Z akt sprawy, co trafnie stwierdził Sąd I instancji wynika, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało doręczone skarżącej w dniu 15 listopada 2016 r. (k. 76-77 akt sądowych – pismo Poczty Polskiej i duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki). W tym samym dniu został też doręczony pełnomocnikowi skarżącej, co potwierdza treść zażalenia, odpis odpowiedzi na skargę, również nadany w dniu 10 listopada 2016 r.
W zaistniałej sytuacji, Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., której braku formalnego strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W związku z powyższym za bezpodstawne należało uznać twierdzenie w zażaleniu, że wyżej wskazane wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi nie zostało skarżącej doręczone.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.