Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. postanowieniem z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt III SO/Po 1/15 postanowił pozostawić wniosek R. P. (skarżący) o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W uzasadnieniu wskazał, że skarżący pomimo prawidłowego wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, nie wykonał powyższego zobowiązania. Wobec czego Sąd I instancji na podstawie art. 257 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), postanowił o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.
Zażalenie na powyższe orzeczenie Sądu złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie, wobec jego niezgodności ze stanem faktycznym i prawnym. Nadto, wniósł o zwolnienie od opłat i kosztów sądowych w całości i ustanowienie pełnomocnika.
Naczelny Sąd Administracyjny zaważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne, wobec czego podlegało oddaleniu.
Stosownie do art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek, który powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane wskazane na urzędowym formularzu (art. 252 p.p.s.a.), czyli w formie przewidzianej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Zgodnie zaś z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Wobec dostrzeżonych braków złożonego wniosku, tj. brak wypełnienia rubryk 3.1 do 3.6 formularza, Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. prawidłowo pismem z dnia [...] r. wezwał skarżącego w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. do uzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, a następnie wobec ich nie uzupełnienia w wyznaczonym terminie wydał zaskarżone postanowienie, w myśl powołanego wyżej art. 257 p.p.s.a.
Z uwagi na powyższe uznając, że zaskarżone orzeczenie pozostaje w zgodzie z przepisami Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.