Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w R postanowieniem z dnia 8 lutego 2016 r. odmówił G R [...] Sp. z o.o. w R wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w P z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Sąd I instancji odmawiając Spółce wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uznał, że jej twierdzenia dotyczące kondycji finansowej, utraty płynności czy wstrzymania płatności zobowiązań wobec kontrahentów mają charakter zbyt ogólnikowy, a spółka w żaden sposób nie uprawdopodobniła ryzyka ich wystąpienia. Nie sposób ich wywieść z załączonego do wniosku rachunku zysków i strat wykazującego na dzień 31 grudnia 2014 r. zysk (a nie stratę) w wysokości 2936 zł, sporządzonego na ten dzień bilansu z wykazem aktywów i pasywów Spółki, czy też z samego faktu ciążących na Spółce zobowiązań finansowych. Jak wynika z oświadczenia Prezesa Spółki z dnia 26 października 2015 r. zobowiązania Spółki wobec Izb Celnych z tytułu nałożonych kar opiewają na łączna kwotę 194 tys. zł.
WSA stwierdził, że ewentualnych trudności finansowych nie potwierdzają również informacje i dokumenty pozyskane w związku ze złożonym przez Spółkę wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Z wyciągów z rachunku bankowego za okres od 4 sierpnia do 30 listopada 2015 r. wynika, że Spółka na bieżąco reguluje zobowiązania, w tym: za usługi telekomunikacyjne, księgowe (615 zł/m-c), za dzierżawę urządzeń (1500 zł/m-c), za obsługę prawną (1200 zł/m-c) z tytułu umowy leasingu (1880 zł/m-c). Co prawda na rachunku bankowym do którego odnosiły się te wyciągi nie stwierdzono w tym czasie nadwyżek finansowych, niemniej nie uznano tego za miarodajne dla oceny kondycji finansowej Spółki. Wpłaty na ten rachunek (w okresie objętym wyciągami na łączną kwotę 23.330 zł) dokonywane były systematyczne przez Prezesa zarządu (jedynego wspólnika) stosownie do obciążających Spółkę płatności, przy czym brak innych wpływów nasuwa w ocenie Sądu I instancji podejrzenie, że mimo deklaracji Spółka posiadała jeszcze inny rachunek (rachunki), których nie ujawniła.
W ocenie Sądu I instancji całokształt opisanych okoliczności uniemożliwia ocenę rzeczywistej kondycji finansowej Spółki oraz stwierdzenie, że uiszczenie kwoty 12 tys. zł mogłoby wiązać się dla niej z następstwami, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a.
Spółka w zażaleniu na powyższe postanowienie wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 163 § 2 p.p.s.a. z uwagi na fakt, że Skarżąca w sposób jednoznaczny wykazała, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci powstania znacznych strat finansowych w prowadzonej działalności handlowej, a nawet konieczność jej zaprzestania.
Po wniesieniu zażalenia Spółka nadesłała pismo (16 lutego 2016 r.) dołączając do niego następujące dokumenty mające uzasadnić twierdzenia zawarte w zażaleniu: wydruk z rachunku bankowego za miesiąc styczeń i luty 2016 r., postanowienie o wszczęciu egzekucji z rachunku bankowego spółki, postanowienie o egzekucji wobec skarżącej oraz bilans spółki za rok 2014 i 2015.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek Spółki, stwierdzając, że nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W rozpatrywanej sprawie wniosek dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia Spółce kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł.
Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ponieważ z dokumentów załączonych przez Spółkę do wniosku nie wynikała możliwość zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, sprawozdanie finansowe Spółki na dzień 31 grudnia 2014 r. wykazało zysk a nie stratę. Z dokumentów dołączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wynika, by spółka posiadała złą kondycję finansową, bowiem w deklaracjach CIT-8 za miesiąc sierpień, wrzesień i październik 2015 r. wykazane były wysokie kwoty podstawy opodatkowania podatkiem VAT (odpowiednio w kwotach 29 462, 33 313 i 44 580 zł).
Ponadto należy wyjaśnić, że sama strata w wysokości 33 064 zł, wykazana w dołączonym do wniosku rachunku zysków i strat, sporządzonym na dzień 31 lipca 2015 r., nie świadczy jeszcze o złej sytuacji finansowej bowiem strata powstaje wskutek wystąpienia nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej.
Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że do pisma z dnia 16 lutego 2016 r. zostały dołączone dokumenty w postaci: wydruku z rachunku bankowego za miesiąc styczeń i luty 2016 r., postanowienie o wszczęciu egzekucji z rachunku bankowego spółki, postanowienie o egzekucji wobec skarżącego oraz bilans spółki za rok 2014 i 2015. Okoliczność ta nie ma jednak znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny na obecnym etapie postępowania nie rozpatruje ponownie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, ale bada zgodność z prawem działania Sądu pierwszej instancji, a więc rozstrzyga na podstawie stanu, jaki istniał w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Natomiast oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie uniemożliwia ponowienia wniosku w razie zmiany okoliczności, co wynika z treści art. 61 § 4 p.p.s.a.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.