Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 23 lutego 2016 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz. wezwał M. K. w terminie 7 dni do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 złotych w oparciu o art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Zażaleniem M. K. zaskarżyła zarządzenie Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie i zwolnienie jej z konieczności uiszczania opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że uiściła w sprawie stosowną opłatę. W jej ocenie, w związku z wydaniem w sprawie orzeczenia miała prawo do zapoznania się uzasadnieniem sporządzonym w formie pisemnej w ramach dokonanej już opłaty. Żądanie kolejnych "środków" jest, zdaniem skarżącej, niezasadne z uwagi na dokonaną przez nią opłatą wniesiona od całego postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 234 § 2 p.p.s.a. opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeśli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek, po uprzednim wezwaniu strony do jej uiszczenia.
Przepis ten, co wynika z jego klarownej treści, nakłada na stronę żądającą doręczenie jej odpisu orzeczenia wraz z jego uzasadnieniem obowiązek uiszczenia określonej opłaty kancelaryjnej, a w przypadku jej nie wniesienia wraz z żądaniem, nakłada na przewodniczącego obowiązek wyegzekwowania tejże opłaty.
W przedmiotowej sprawie, co wynika z analizy akt sprawy, skarżąca w związku w wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz. z dnia 17 lutego 2016 r. wystąpiła z wnioskiem, o którym mowa w powołanym przepisie, żądając doręczenia jej tego uzasadnienia wraz z pisemnym uzasadnieniem. Składając ten wniosek zobowiązana, zatem był do uiszczenia stosownej opłaty, a wobec jej nie wniesienia zasadnie i zgodnie z treścią przywołanego przepisu została wezwana do uiszczenia należnej opłaty kancelaryjnej wysokości 100 złotych.
Odnosząc się do podniesionego w uzasadnień zażalenia stanowisko strony o niezasadności żądania uiszczenia opłaty kancelaryjnej w związku z uprzednim poniesieniem kosztów sądowych – uiszczeniem wpisu, wskazać należy, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zakresie kosztów sądowych, jakie strony obowiązane są ponosić w związku ze swoim udziałem w sprawie przed sądem administracyjnym, rozróżnia dwa rodzaje tych kosztów. Są nimi, zgodnie z art. 211 p.p.s.a., zwrot wydatków oraz opłaty sądowe. Opłaty sądowe podzielone są natomiast na dwie kolejne i odrębne kategorie: wpis i opłaty kancelaryjne.
Wpis jest opłatą pobieraną od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (art. 230 § 1 p.p.s.a.), a więc jest rodzajem opłaty która wraz z wnoszonym pismem (skargą, skargą kasacyjną, zażaleniem oraz skargą o wznowienie postępowania) ma na celu zainicjowanie postępowania przed sądem administracyjnym.
Opłata kancelaryjna, jak sama nazwa wskazuje, to natomiast opłata związana z czynnościami kancelaryjnymi podejmowanymi przez sąd na żądanie strony domagającej się uzyskania stwierdzenia prawomocności oraz wydania odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt (art. 234 § 1 p.p.s.a.). Obejmuje ona również wydawanie odpisów, wyciągów, kopii i wydruków zaświadczeń oraz innych dokumentów wydawanych na podstawie zbiorów zgromadzonych i prowadzonych w sądzie poza aktami sprawy.
Uiszczenie wpisu do wniesionej w sprawie skargi, jako jednej z odrębnych kategorii kosztów sądowych (opłat) nie jest, wobec powyższego równoznaczne, z pokryciem wszelkich opłat sądowych, jakie mogą w toku postępowania przez sądem wyniknąć lub się pojawić. Zgłoszenie żądania doręczenia odpisu zapadłego w sprawie wyroku wraz z jego uzasadnieniem, powoduje w świetle powyższych wywodów, a przede wszystkim przywołanych przepisów ustawy procesowej, konieczność uiszczenia opłaty kancelaryjnej będącej odrębna kategorią opłat w ramach szeroko rozumianych kosztów sądowych, z poniesieniem których strona powinna się liczyć.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparci o art. 184 w zw. z art. 198 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.