Uzasadnienie
Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił [...] przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych.
Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 3 marca 2014 r. [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Równocześnie skarżąca złożyła sporządzony na urzędowym formularzu w dniu 28 lutego 2014 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podała, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania przed sądem administracyjnym. Skarżąca oświadczyła, że wysokość kapitału zakładowego wynosi 1.000.000 zł, wartość środków trwałych według bilansu za ostatni rok 1.661.498,43 zł. Z kolei strata za ostatni rok obrotowy według bilansu to 68.071,01 zł. Skarżąca podała, że stan rachunków bankowych na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wynosił odpowiednio: 152.781,48 zł na rachunku bankowym w PKO BP S.A. oraz 91.115,80 zł na rachunku w Banku Spółdzielczym. Do wniosku skarżąca załączyła rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2012 r. oraz bilans sporządzony na dzień 31 grudnia 2012 r.
Zdaniem Sądu I instancji spółka nie wykazała, że nie dysponuje dostatecznymi środkami na pokrycie wpisu sądowego od skargi. Skarżąca pomimo trudności finansowych nadal prowadzi działalność gospodarczą. Nie wykazała przy tym, aby zachwianiu uległa jej płynność finansowa, ani też nie składała wniosków o ogłoszenie upadłości. Z oświadczeń wnioskodawczyni wynika, że obraca środkami pieniężnymi, a ponadto posiada własne aktywa trwałe. Wysokość kapitału zakładowego spółki, wartość jej środków trwałych oraz stan rachunków bankowych na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy uzasadniają w pełni, że strona jest w stanie ponieść pełne koszty postępowania w sprawie.
W tym stanie sprawy Sąd I instancji uznał, że skarżąca jest w stanie partycypować w kosztach postępowania sądowego i na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 oraz art. 260 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.
Zażaleniem [...] zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji w całości zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegający na uznaniu, że skarżąca dysponuje środkami finansowymi wystarczającymi na uiszczenie opłaty od skargi.
Podnosząc ten zarzut skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. osobie prawnej prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, a więc stosownie do treści art. 245 § 3 p.p.s.a., obejmującego zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części, albo tylko od wydatków i opłat sądowych lub obejmującego ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, uwarunkowane jest wykazaniem przez wnioskodawcę, że jego sytuacja majątkowa i zdolności płatnicze nie są wystarczające dla poniesienia pełnych kosztów postępowania przed sądem. W przypadku osoby prawnej oznaczać to będzie wykazanie sytuacji, w której pomimo bycia zobowiązaną na mocy generalnej zasady ponoszenia przez strony postępowania kosztów swojego w nim uczestnictwa (art. 199 p.p.s.a.), nie ma ona realnej możliwości wygospodarowania środków finansowych niezbędnych na pokrycie pełnych kosztów postępowania przed sądem administracyjnym.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, podzielić należy ocenę, jakiej dokonał Sąd I instancji w związku z rozpoznaniem wniosku skarżącej o zwolnienie jej z obowiązku uiszczenia opłaty sądowej – wpisu od skargi.
W więcej niż lakonicznym uzasadnieniu zażalenia, skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie wskazała żadnych nowych okoliczności, ani odmiennej – niż przedstawiona przez Sąd Instancji, interpretacji dotychczas wskazywanych faktów. Podniosła jedynie, że zaskarżone postanowienie zapadło w wyniku błędnych ustaleń faktycznych poczynionych przez referendarza sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przedmiotem zażalenia nie jest postanowienie referendarza sądowego dnia 7 kwietnia 2014 r., które spółka zaskarżyła wnosząc od niego sprzeciw, ale wydane na skutek tego sprzeciwu postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2014 r.
W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka nie wykazała, by konieczność poniesienia przez nią kosztów sądowych w sprawie - na tym etapie postępowania to wpis od wniesionej skargi, odbiegała od innych ciężarów finansowych, jakie ponosi w związku z prowadzoną działalnością. Ubieganie się przez stronę o przyznanie prawa pomocy nie może zaś prowadzić do regulowania wszelkich innych należności, kosztem opłat sądowych należnych względem Skarbu Państwa.
Generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Każdy wszczynający postępowanie powinien liczyć się z wydatkami na ten cel i gromadzić środki finansowe na pokrycie koniecznych kosztów postępowania. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2005 r., sygn. akt FZ 478/04, niepublik., opłaty sądowe stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju danin stanowią odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 Konstytucji, dlatego też muszą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe.
Odnosząc to do realiów rozpoznawanej sprawy, zarówno wartość kapitału zakładowego skarżącej, środków trwałych oraz stan jej rachunków bankowych, potwierdzają, że prowadzi ona działalność znacznych rozmiarów, w związku z tym brak jest podstaw do uznania, że konieczność poniesienia w niniejszej sprawie kosztów sądowych przekracza zakres jej możliwości finansowych.
W myśl art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie prawnej w zakresie częściowym może nastąpić wtedy, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Treść powołanego przepisu wskazuje, iż prawo pomocy stanowi instytucję wyjątkową i dlatego też udzielenie tego prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach szczególnych, przy uwzględnieniu wysokości obciążeń finansowych, jakie strona jest zobowiązana ponieść w konkretnym postępowaniu i oceny jej możliwości finansowych.
Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, strona musi zatem wykazać, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej reguły ponoszenia kosztów procesu (vide: J. Tarno, Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 504; B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 592).
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że strona występująca na drogę postępowania sądowego winna mieć świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania i wnosząc o zwolnienie z tego obowiązku, uprawdopodobnić w sposób wiarygodny i rzetelny, że zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku. Nie może być podstawą uwzględnienia takiego wniosku przekonanie skarżącej o błędnej ocenie okoliczności faktycznych, podczas gdy nie wskazuje się, o jakie okoliczności chodzi. Brak jakiejkolwiek argumentacji w uzasadnieniu zażalenia skarżącej nie daje podstaw do uwzględnienia jej wniosku, a zatem należało odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.