Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2024 r., sygn. III SA/Wr 127/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił B. Sp. z o.o. w W. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 lutego 2023 r. nr BP.500.174.2021.1103.DL1.353894 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że skarżąca spółka, jako przyczynę uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych wskazała stan psychiczny, związany z przebytym zabiegiem przez członka zarządu odpowiedzialnego za wykonanie wezwania. Spółka podniosła, że członek zarządu odpowiedzialny za wykonanie zobowiązania był przekonany o istnieniu tylko zobowiązania do złożenia dokumentu wykazującego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej.
Sąd I instancji podkreślił, że kwestia dotycząca istnienia zobowiązania do uiszczenia wpisu oraz przedstawienia dokumentu wykazującego umocowanie do reprezentowania Spółki została prawomocnie rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 stycznia 2024 r., sygn. akt II GZ 488/23 oddalającym zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu odrzucające skargę z powodu nieuzupełnienia przez skarżącą tych braków na wezwanie Sądu.
Sąd I instancji podniósł, że skarżąca - jako spółka prawa handlowego - działa w obrocie prawnym jako podmiot profesjonalny. Jeśli osoba upoważniona przez organy spółki do wykonywania zobowiązań dotyczących odbioru korespondencji była pod wpływem stresu oraz leków, mogących zaburzyć stan jej świadomości, to zdaniem Sądu I instancji w obowiązku spółki należycie dbającej o swoje interesy było takie przekształcenie organizacji, aby jej zobowiązania były wykonane prawidłowo. Świadczyło to zdaniem Sądu nie tyle o braku winy w uchybieniu terminu dokonania czynności procesowej, ale o braku zachowania należytej staranności przy doborze współpracowników odpowiedzialnych za wykonywanie zobowiązań wynikających z korespondencji przychodzącej do Spółki. Z uwagi na zaniedbania w tym zakresie, brak było zdaniem Sądu I instancji podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu, jako uchybionego bez winy strony skarżącej.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca spółka, wnosząc o jego uchylenie, prawidłowe doręczenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2023 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego oraz o przeprowadzenie dowodów z oświadczenia A. B. – na okoliczność doręczenia przesyłki do spółki, zawartości przesyłki doręczonej spółce, stanu zdrowia p. A. w okresie odbioru przesyłki.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:
- 1) art. 86 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie przez Sąd, że uchybienie terminowi do wniesienia wpisu sądowego od skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 lutego 2023 r. nastąpiło z winy skarżącej, kiedy postanowienie z dnia 25 kwietnia 2023 r. dotyczące wezwania do uiszczenia wpisu sądowego nie zostało prawidłowo i skutecznie doręczone skarżącej, zatem termin do wykonania zobowiązania z dnia 25 kwietnia 2023 r. nigdy się nie otworzył,
- 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez brak rozpoznania wszelkich okoliczności sprawy i ograniczenie się jedynie do okoliczności ewentualnych wskazanych przez skarżącą, pomimo jej wyraźnego zaprzeczenia co do możliwości błędu osoby odbierającej pocztę.
W uzasadnianiu zażalenia skarżąca rozwinęła postawione zarzuty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji odnośnie oceny o braku zaktualizowania się przesłanek do przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 lutego 2023 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do uiszczenia wpisu nastąpiło bez jej winy.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma podstaw do kwestionowania stanowiska Sądu I instancji, że w wysłanej do skarżące przesyłce nie znajdowało się wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, którego nie opłacono. Skarżąca we wniosku, ani zażaleniu nie uprawdopodobniła, że było inaczej. Ponadto okoliczność niedoręczenia wezwania została już przez Naczelny Sąd Administracyjny oceniona i uznana za nieudowodnioną w innym postępowaniu zażaleniowym, które zakończyło się wydaniem postanowienia z dnia 30 stycznia 2024r., sygn. II GZ 488/23.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Sądu I instancji wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu, że ciągłość funkcjonowania spółki wymagała, aby w odpowiedni sposób chroniła swoje interesy i w taki sposób dobierała osoby odpowiedzialne za prowadzenie swoich spraw, aby ze względu na ich stan zdrowia nie ponosiła negatywnych skutków prawnych. Zwrócić należy również uwagę na to, że zgodnie z informacjami wynikającymi z KRS do składania oświadczeń woli w imieniu spółki jest upoważniony samodzielnie każdy (spośród dwóch) członek zarządu spółki, co w okolicznościach eksponowanych we wniosku om przywrócenie terminu prowadzi do wniosku, że w sytuacji pogorszenia stanu zdrowia jednego z nich – drugi mógł tymczasowo przejąć jego obowiązki. W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarżąca nie zadbała o właściwą organizację pracy, przez co nie można uznać, że zachowała należytą staranność w prowadzeniu swoich spraw.
Za prawidłowe zatem należy uznać stanowisko Sądu I instancji, z którego wynika, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, o którym mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a. Oceny tej nie zmienia argumentacja podniesiona w zażaleniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.