Uzasadnienie
Postanowieniem z 30 marca 2022 r., sygn. akt VI SAB/Wa 19/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie M.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 listopada 2020 r. o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
M.P. (dalej "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, która na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, wyrokiem z 5 października 2020 r., została oddalona. Odpis sentencji wyroku wraz z pouczeniem o trybie i terminie zgłoszenia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia został doręczony skarżącemu 6 października 2020 r.
Pismem z 6 października 2020 r. (złożonym na elektroniczną skrzynkę podawczą Sądu 6 listopada 2020 r.) skarżący zgłosił wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Postanowieniem z 12 listopada 2020 r. Sąd odmówił skarżącemu sporządzenia uzasadnienia wyroku, z uwagi na to, że złożenie wniosku 6 listopada 2020 r., w sytuacji doręczenia sentencji wyroku 6 października 2020 r., nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej "p.p.s.a.").
Pismem z 16 grudnia 2020 r. (złożonym na elektroniczną skrzynkę podawczą Sądu 31 stycznia 2021 r.) skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Postanowieniem z 2 lutego 2021 r. Sąd odrzucił zażalenie na postanowienie z 12 listopada 2020 r., przyjmując, że zostało ono złożone po terminie.
Postanowieniem z 23 lutego 2022 r., sygn. akt II GZ 7/22, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie z 2 lutego 2021 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Wskazał, że z papierowych akt sądowych nie wynikało, że doręczenie zastępcze skarżącemu postanowienia z 12 listopada 2020 r. nastąpiło prawidłowo. Z akt sprawy nie wynikało, że odpis postanowienia Sądu z dnia 12 listopada 2020 r., przesłany skarżącemu wraz z pismem przewodnim z dnia 26 listopada 2020 r., zawierał podpis kwalifikowany albo pieczęć kwalifikowaną. Znajdujące się na karcie 144 akt sądowych Urzędowe Poświadczenie Doręczenia nie potwierdza bowiem powyższej okoliczności. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł zatem ocenić, czy doręczany w trybie art. 74a p.p.s.a. odpis postanowienia spełniał wymóg odpisu w formie elektronicznej, a w konsekwencji, czy doręczenie to było skuteczne.
NSA wskazał, żeby Sąd pierwszej instancji ustalił, czy odpis postanowienia z 12 listopada 2020 r., który uznany został za doręczony w trybie art. 74a § 8 p.p.s.a. w dniu 11 grudnia 2020 r., został opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną.
W oparciu o zarządzenie Sądu z 25 marca 2022 r. do akt sprawy zostały dołączone, wygenerowane z systemu EZD, dokumenty odnoszące się do doręczenia postanowienia z 12 listopada 2020 r.
Postanowieniem z 30 marca 2022 r. WSA w Warszawie odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie z 12 listopada 2020 r.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że był związany wykładnią prawa dokonaną przez NSA. Zgodnie z aktami sprawy zaskarżone postanowienie doręczono skarżącemu w trybie zastępczym, przewidzianym w art. 74a § 8 p.p.s.a., 11 grudnia 2020 r. (v. k. 139 i k 144 oraz k. 256-260). Wobec tego ustawowy, siedmiodniowy termin na skuteczne złożenie zażalenia upłynął 18 grudnia 2020 r. Zażalenie skarżący nadał 31 stycznia 2021 r., czyli zostało ono wniesione z uchybieniem terminu.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Na wstępie należy stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając zażalenie na postanowienie z 30 marca 2022 r., był związany wskazaniami NSA wyrażonymi w postanowieniu z 23 lutego 2022 r., zgodnie z art. 190 i art. 170 p.p.s.a. Z uwagi na stanowisko wyrażone w tym postanowieniu Sąd pierwszej instancji zobowiązany był do ustalenia, czy odpis postanowienia z 12 listopada 2020 r. zawierał podpis kwalifikowany albo pieczęć kwalifikowaną.
Zgodnie bowiem z art. 74a § 3 pkt 1 p.p.s.a. w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego sąd przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego, wraz ze wskazaniem adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać dokument i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia dokumentu. W przypadku nieodebrania pisma pomimo dwukrotnego zawiadomienia, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia (art. 74a § 8 p.p.s.a). Stosownie zaś do art. 74a § 12 p.p.s.a. pisma sądu, odpisy pism i załączników w postępowaniu sądowym oraz orzeczeń, doręczane przez sąd w formie dokumentu elektronicznego, są opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji ustalił, że odpis postanowienia z 12 listopada 2020 r. doręczony M.P. był opatrzony podpisem kwalifikowanym (por. k. 257 akt sądowych). Wobec tego postanowienie to zostało doręczone prawidłowo w trybie art. 74a § 8 p.p.s.a. 11 grudnia 2020 r., co stwierdził Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu.
Skoro zaś skarżący nadał zażalenie 31 stycznia 2021 r., to zostało ono złożone z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 194 § 2 p.p.s.a., i podlegało odrzuceniu. Tym samym postanowienie Sądu pierwszej instancji okazało się prawidłowe.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.