Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 września 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 765/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), odrzucił skargę J. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.
Sąd I instancji podniósł, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 3 stycznia 2020 r. Wskazany w art. 53 § 1 p.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął zatem w dniu 3 lutego 2020 r. Tymczasem skarżąca wniosła skargę w dniu 8 lutego 2020 r., czyli po upływie terminu.
Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podniosła, że skarga została wniesiona w terminie, bowiem przesyłki, które organ w tej sprawie kierował do pełnomocnika skarżącej były kierowane na nieprawidłowy adres i dlatego nie były odbierane ani pozostawione w aktach ze skutkiem doręczenia. Gdy pełnomocnik dowiedział się o tym, wystosował pismo do organu, który ponownie przesłał decyzję. Z pisma organu wynika, że nie mogła ona zostać doręczona przed 27 stycznia 2020 r.
Do zażalenia skarżąca dołączyła dokumenty na potwierdzenie przedstawionych w zażaleniu okoliczności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z treści art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skarga złożona po tym terminie podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Dla oceny, czy skarga została złożona w terminie, konieczne jest zatem jednoznaczne ustalenie daty doręczenia stronie zaskarżonej decyzji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie ustalił prawidłowo tej okoliczności, dlatego odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało ocenić jako co najmniej przedwczesne.
Otóż, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zaskarżona decyzja z dnia [...] grudnia 2019 r. została nadana przez organ na nieprawidłowy adres pełnomocnika skarżącej. Na kopercie wpisano bowiem adres: "ul. [...]", podczas gdy prawidłowy adres pełnomocnika to: "[...]". Koperta zawierająca decyzję została po dwukrotnym awizowaniu zwrócona do organu i znajduje się w aktach sprawy. Nie budzi wątpliwości, że nadanie przesyłki w sposób wyżej opisany oznacza, że organ nie doręczył w ten sposób skutecznie decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. pełnomocnikowi skarżącej.
Następnie pismem z dnia 13 stycznia 2020 r. pełnomocnik skarżącej poinformował organ o nieprawidłowościach w doręczaniu mu przesyłek w związku z kierowaniem ich na błędny adres.
W związku z powyższym organ przy piśmie z dnia 27 stycznia 2020 r. ponownie skierował do pełnomocnika skarżącej decyzję z dnia [...] grudnia 2020 r., informując, że poprzednia korespondencja została wysłana na nieprawidłowy adres.
Ponieważ w aktach administracyjnych brak było zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji zwrócił się do organu o jego nadesłanie.
W odpowiedzi organ nadesłał odpowiedź Poczty Polskiej na reklamację przesyłki pocztowej, z której wynika, że przesyłka została wydana w dniu 3 stycznia 2020 r. Taką datę Sąd I instancji przyjął jako datę doręczenia zaskarżonej decyzji.
Uwadze Sądu I instancji uszło jednak, że nadesłana przez organ odpowiedź na reklamację dotyczy innej decyzji oraz innej przesyłki niż te, których dotyczy niniejsza sprawa. Znajdujące się w aktach pismo Poczty Polskiej dotyczy bowiem przesyłki w sprawie o nr [...], podczas gdy zaskarżona decyzja jest oznaczona numerem [...]. Również podany w piśmie numer nadawczy nie odpowiada żadnemu z numerów nadawczych przesyłek znajdujących się w aktach sprawy. Ponadto, co wymaga szczególnego podkreślenia, skoro organ przesłał decyzję na prawidłowy adres dopiero przy piśmie z dnia 27 stycznia 2020 r., co jednoznacznie wynika z akt administracyjnych sprawy, niemożliwe jest, by decyzja została odebrana przez pełnomocnika w dniu 3 stycznia 2020 r.
Opisane wyżej okoliczności świadczą o tym, że Sąd I instancji nie ustalił prawidłowo daty doręczenia skarżącej zaskarżonej decyzji, co – jak wspomniano – stanowi warunek dokonania oceny terminowości wniesienia skargi.
Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd I instancji weźmie pod uwagę przytoczony przez Naczelny Sąd Administracyjny przebieg postępowania w niniejszej sprawie, w szczególności zaś okoliczność, że pierwsza próba doręczenia decyzji okazała się nieskuteczna z uwagi na nieprawidłowe zaadresowanie przesyłki pocztowej. WSA w Warszawie zobowiązany będzie zatem ustalić, kiedy doręczono pełnomocnikowi skarżącej pismo przewodnie z dnia 27 stycznia 2020 r. nr [...], przy którym organ ponownie przesłał zaskarżoną decyzję.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak sentencji.