Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 2819/15 odrzucił skargę W. S. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia odmawiającego stwierdzenia nieważności postanowienia w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Sąd I instancji podał w uzasadnieniu, że zarządzeniem z 22 grudnia 2015 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi – w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi (zgodnie z wytycznymi NSA wyrażonymi w postanowieniu z 10 września 2015r. sygn. akt: II GZ 460/15).
Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona ustanowionemu przez skarżącego pełnomocnikowi do doręczeń w dniu 20 stycznia 2016 r. Pismem z 26 stycznia 2016 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Postanowieniem z 20 kwietnia 2016 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez odmowę zwolnienia od kosztów sądowych oraz odmowę ustanowienia adwokata.
Po rozpoznaniu sprzeciwu WSA w Warszawie postanowieniem z 4 sierpnia 2016r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez odmowę zwolnienia od kosztów sądowych oraz odmowę ustanowienia adwokata.
Skarżący nie wniósł zażalenia od ww. postanowienia, w związku z czym został wezwany zarządzeniem z 20 października 2016 r. do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 22 grudnia 2015r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania. Przedmiotowe wezwanie skarżący odebrał w dniu 19 listopada 2016 r.
Pismem z 24 listopada 2016r. skarżący złożył zażalenie na zarządzenie z 22 grudnia 2015 r. wzywające go do wykonania prawomocnego zarządzenia o wpisie. Postanowieniem z 8 grudnia 2016r. Sąd I instancji odrzucił zażalenie, z uwagi na jego niedopuszczalność.
Z informacji udzielonej z rejestru opłat sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynikało, iż w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych do dnia 20 lutego 2017 r., nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy w związku z czym skarga nie została opłacona i z tego względu podlega odrzuceniu.
W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia rozpoznanie skargi i orzeczenie o zwolnieniu skarżącego z wpisu od skargi na postawie art. 239 pkt 1 lit e) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.)
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie zawierała brak formalny w postaci nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji skarżący został wezwany zarządzeniem z 20 października 2016 r. do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 22 grudnia 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania.
Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący nie uiścił wymaganego wpisu w terminie, związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Skarżący na poparcie swojego stanowiska w zażaleniu podnosił, iż nie powinien zostać wezwany do uiszczenia wpisu, gdyż zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. e) p.p.s.a. zwolniony jest z obowiązku jego uiszczenia. Należy zaznaczyć, że zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego jest prawomocne i na tym obecnym etapie postępowania nie mogą być uznane za skuteczne twierdzenia i argumenty zażalenia kwestionujące fakt wymaganej opłaty.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.