Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 16 października 2024 r., sygn. akt II GZ 392/24

Uzasadnienie

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 2079/20, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił wniosek R. P. (dalej jako: "skarżący") o wyłączenie sędziego Barbary Kołodziejczak-Osetek w sprawie ze skargi skarżącego na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 lipca 2020 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oraz stwierdzenia dopuszczalności zażalenia

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący wniósł o wyłączenie sędziego WSA Barbary Kołodziejczak-Osetek. W związku ze złożonym wnioskiem sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek złożyła oświadczenie, w którym wskazała, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 p.p.s.a. mogące wywołać uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności, dające podstawę do wyłączenia w niniejszej sprawie.

II

Strona skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja wyłączenia sędziego ma na celu zagwarantowanie bezstronności przy orzekaniu w danej sprawie, tzn. ma zapewnić, aby na treść rozstrzygnięcia nie miały wpływu osobiste zapatrywania i uprzedzenia osoby biorącej udział w jego podjęciu. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje dwie grupy przyczyn wyłączenia sędziego, tj. z mocy prawa oraz na wniosek (strony czy też żądanie sędziego).

Stosownie do art. 18 § 1 p.p.s.a. sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki;

1. 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia;
2. 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;
3. 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron;
4. 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą;
5. 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie;
6. 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej.

Zgodnie natomiast z art. 19 p.p.s.a., niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 p.p.s.a., sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.

W każdym ze wskazanych wypadków podstawowym celem przyjętych regulacji jest przede wszystkim zapewnienie bezstronności sędziego i eliminacja wpływu, jaki może wywierać występowanie pewnej kategorii powiązań (osobistych, ekonomicznych, służbowych itp.) na orzekanie w postępowaniu sądowym (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. akt SK 53/04). Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego sprowadza się więc "do eliminowania wszelkich przyczyn, mogących skutkować w otoczeniu jakimikolwiek wątpliwościami co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznawaniu określonej sprawy" (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. akt SK 19/02).

W przedmiotowej sprawie podnoszone przez stronę argumenty nie wypełniały dyspozycji przepisu art. 18 p.p.s.a., które mogłyby skutkować wyłączeniem sędziego od orzekania w sprawie z mocy samej ustawy oraz nie stanowiły wystarczającej przesłanki uzasadniającej zastosowanie instytucji wyłączenia sędziego stosownie do treści art. 19 p.p.s.a. Samo twierdzenie strony skarżącej, iż w stosunku do sędziego zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności, jest subiektywnym odczuciem, które nie może stanowić podstawy do wyłączenia sędziego od orzekania.

Należy również podnieść, że strona w rozpatrywanym zażaleniu nie przedstawiła żadnych dowodów stanowiących poparcie podnoszonych przez nią zarzutów.

Ponadto zauważyć należy, że w rozpoznawanej sprawie Sędzia, której przedmiotowy wniosek dotyczy, złożyła oświadczenie, iż nie zachodzą żadne okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jej bezstronności w rozpatrywanej sprawie. Wskazać należy, że prawdziwość tego oświadczenia nie została w niniejszej sprawie podważona, zatem Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że wniosek skarżącego o wyłączenie sędziego nie zasługiwał na uwzględnienie.

Z powyższych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.