Uzasadnienie
P. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lipca 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z [...] marca 2015 r. nr [...] o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że toczą się wobec niego liczne postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry, w których łącznie nałożono na niego kary w kwocie 108.000 zł. Podniósł, że obecnie odbywa karę pozbawienia wolności, wobec czego jego możliwości zarobkowe są całkowicie wstrzymane. Nie posiada żadnego majątku, z którego możliwa byłaby spłata kar pieniężnych. Uiszczenie kar narazi go na znaczną i nieodwracalną szkodę w postaci sprzedaży całego majątku.
Sąd pierwszej instancji postanowieniem z 3 lutego 2016 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu przedstawione przez P. G. okoliczności uzasadniały uwzględnienie wniosku.
Skarżący przebywa w zakładzie karnym i w związku z tym nie ma możliwości podjęcia pracy zarobkowej. W tej sytuacji konieczność dokonania wpłaty kwoty 12.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami może spowodować niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody w postaci pozbawienia skarżącego środków potrzebnych do niezbędnego utrzymania.
Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł zażalenie na postanowienie z 3 lutego 2016 r., zarzucając Sądowi pierwszej instancji m.in. brak uzasadnienia wskazującego na istnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, oraz brak oceny sytuacji majątkowej skarżącego. Skarżący – zdaniem organu – nie uprawdopodobnił w wystarczający sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, czyli zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.)
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, co oznacza, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o potrzebie udzielenia ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji o nałożeniu na P. G. kary pieniężnej w wysokości 12.000 złotych. Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący przedstawił okoliczności uprawdopodabniające wystąpienie w jej przypadku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Jednak z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika jedynie, że powodem takiej oceny były nie poparte żadnymi dokumentami twierdzenia skarżącego o braku możliwości podjęcia przez skarżącego pracy zarobkowej z powodu przebywania w zakładzie karnym, a w związku z tym konieczność dokonania wpłaty kwoty 12.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami może spowodować niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody, gdyż może doprowadzić do pozbawienia go środków potrzebnych do niezbędnego utrzymania.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, lakoniczne uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie pozwala na przyjęcie, że WSA udzielając ochrony tymczasowej rozważył należycie argumentację podaną przez skarżącego oraz wykazał, która z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. wystąpiła w tej sprawie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.