Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 364/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w sprawie ze skargi R. T. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], o odmowie zmiany decyzji w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych, zawiesił postępowanie w sprawie.
Sąd I instancji wskazał, iż organ odwoławczy w podstawie prawnej decyzji przywołał m.in. art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz.1540 ze zm.), który stanowi, że w wyniku zmiany zezwolenia na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. Wskazał również, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 261/10, zadał Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prawne: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry". Zdaniem Sądu I instancji udzielenie odpowiedzi na powyższe pytanie będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie.
Dyrektor Izby Celnej w G. zażaleniem zaskarżył powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie jego wykonania. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 125 § 1 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), poprzez zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy wynik postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z ostrożności, w przypadku uznania, iż doszło do omyłkowego wskazania podstawy prawnej, zarzucono naruszenie art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a. z uwagi na brak podstaw do zadania pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu lub Trybunałowi Sprawiedliwości UE. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż Sąd I instancji przyjął błędną podstawę zawieszenia postępowania sądowego, co w konsekwencji doprowadziło do istotnego naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Jak wynika z treści powołanego przepisu sąd w przypadku wystąpienia okoliczności, o której w nim mowa, tak zwanej przyczyny prejudycjalnej, może postępowanie sądowoadministracyjne zawiesić. Zatem tylko od uznania sądu zależy, czy w przypadku wystąpienia przesłanki wymienionej w art. 125 § 1 p.p.s.a. zawiesi postępowanie, czy będzie je prowadził w dalszym ciągu.
Odmiennie natomiast uregulowano kwestię zawieszenia postępowania w art. 124 § 1 p.p.s.a., gdzie wystąpienie jednej z okoliczności wymienionych enumeratywnie w punktach 1 do 6 tego przepisu zobowiązuje sąd do zawieszenia postępowania.
W okolicznościach niniejszej sprawy, w której pytanie prawne odnośnie interpretacji przepisów prawa unijnego zadane zostało Europejskiemu Trybunałowi Sprawiedliwości przez inny Sąd w innej sprawie (sygn. akt III SA/Gd 261/10), niemożliwym było zastosowanie jako podstawy zawieszenia postępowania w tej sprawie art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a. stanowiącego, iż zawieszenie postępowania z urzędu następuje w razie przedstawienia przez sąd w tym postępowaniu pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu albo Trybunałowi Sprawiedliwości UE. Powyższe czyni niezasadnym zarzut zażalenia dotyczący naruszenia art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a., bowiem Sąd I instancji nie popełnił "omyłki" jak wskazuje to zażalenie, podając podstawę prawną zaskarżonego postanowienia.
Wskazana okoliczność zadania pytania prawnego w innym postępowaniu, w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. uznał, znając treść tego pytania, iż odpowiedź na nie może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, szczególnie, że odnosi się ono do zasad technicznych stosowania przepisów Dyrektywy nr 98/34/WE z 22 czerwca 1998 r., odnośnie zakazu zmiany zezwolenia na działalność w zakresie gier na automatach w zakresie zmiany miejsca urządzania gry, wypełnia dyspozycję art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co z kolei stanowi o jego prawidłowym zastosowaniu przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie.
Nie można również uznać za okoliczność wystarczającą i podważającą zasadność zawieszenia postępowania w sprawie, że kwestia zgodności przepisów ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poddana już została wielokrotnej ocenie przez różne składy orzekające Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, które oddalały skargi.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.