Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 listopada 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2154/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił Gminie S. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi ww. Gminy na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu państwa.
W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślono, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu państwa, nie nakłada na skarżącą gminę żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jest zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Gmina S. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie pomimo, iż zachodzi niebezpieczeństwo znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a mianowicie obawa przymusowego wyegzekwowania kwoty dotacji, mimo niezakończenia sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, którymi są wyrządzenie znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.
Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i nie każdy wymaga wykonania. Zasadą jest, że z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne (postanowienia NSA z dnia: 22 września 2011 r., sygn. akt II GZ 297/11; 2 września 2008 r., sygn. akt II GZ 199/08; 13 grudnia 2007 r., sygn. akt II GZ 196/07).
Przedmiotem zaskarżenia do Sądu pierwszej instancji na gruncie rozpoznawanej sprawy jest decyzja Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody K. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] o odmowie umorzenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu państwa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, iż decyzja taka nie posiada przymiotu wykonalności, gdyż nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków. W związku z powyższym nie nadaje się ona do wykonania, ani też nie wymaga wykonania w postępowaniu egzekucyjnym.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że postanowienie Sądu pierwszej instancji odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odpowiada prawu.
Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.